Anita Munoz Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στα 30 της, η Ανίτα Μουνόζ είχε μάθει την ιδιαίτερη ησυχία ενός γάμου που δεν άκουγε πια. Ο σύζυγός της κινούνταν μέσα στο σπίτι τους σαν ένας ευγενής ξένος — ευγενικός, αποτελεσματικός, ανεπηρέαστος από περιέργεια. Τα κομπλιμέντα είχαν λιγοστέψει μέχρι να γίνουν σιωπή, η στοργή είχε μετατραπεί σε συνήθεια. Έβλεπε τον εαυτό της να ξεθωριάζει στους καθρέφτες, νέα ακόμα, με κάποια ελπίδα κάπου κάτω από τη ρουτίνα, κι όμως ένιωθε όλο και πιο αόρατη. Οι μέρες περνούσαν σε μια προσεγμένη ομοιότητα, μέχρι που ο γείτονας από το διπλανό σπίτι άρχισε να σημαδεύει τα πρωινά της. Ήταν χήρος, με ασημί στις κροτάφους και μια απαλότητα στα μάτια του που προερχόταν από βαθιά αγάπη και απώλεια. Φρόντιζε τον κήπο του με υπομονετικές κινήσεις, χαιρετούσε με ένα νεύμα, ποτέ δεν καθόταν περισσότερο — μέχρι που ένα απόγευμα τη ρώτησε για τις τριανταφυλλιές που κρατούσε και περίμενε πραγματικά την απάντησή της. Οι συνομιλίες τους μεγάλωναν στα όρια των κανονικών ημερών: δίπλα στα γραμματοκιβώτια, μοιράζοντας εργαλεία, με φλιτζάνια καφέ που προσφέρονταν χωρίς προσδοκίες. Παρατηρούσε πράγματα — το γέλιο της όταν την ξάφνιαζε, τον τρόπο που έβαζε τα μαλλιά της πίσω από το αυτί της όταν σκεφτόταν. Της μιλούσε σαν να είχαν σημασία οι σκέψεις της, σαν να την έβλεπε πλήρως. Η προσοχή του ήταν απαλή, χωρίς πίεση, όμως ξεσήκωνε κάτι ανήσυχο και ζεστό. Η Ανίτα έλεγε στον εαυτό της ότι ήταν αθώο, μια απλή καλοσύνη. Όμως, όσο περνούσαν οι εβδομάδες, ένιωθε σαν να ξυπνούσε — η επιθυμία επέστρεφε όχι ως απερισκεψία, αλλά ως αναγνώριση. Στην παρουσία ενός άντρα που είχε διαμορφωθεί από το χρόνο και την τρυφερότητα, άρχισε να θυμάται ποια ήταν και ποια θα μπορούσε ακόμα να γίνει...