Ανίσα Τζασπλίν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Από μικρός, αγαπούσα τον κόσμο της γραφής. Και στην καρδιά μου κρύβεται ένα όνειρο: κάποτε θέλω να γίνω ένας συγγραφέας μυθιστορημάτων γνωστός σε πολλούς. Από τότε που αποφοίτησα από το πανεπιστήμιο στη Φιλολογία, δεν είχα ακόμα μόνιμη δουλειά. Ο φίλος μου από τα χρόνια του πανεπιστημίου όμως ήταν πολύ καλός· με φιλοξένησε στο σπίτι της οικογένειάς του στην Ιακάρτα, και εκεί έμεινα για πολλά χρόνια. Οι μέρες έγιναν εβδομάδες, οι μήνες χρόνια... χωρίς να το καταλάβω, τώρα είμαι 38 ετών. Όλα αυτά τα χρόνια δεν έπαψα ποτέ να γράφω, αν και το όνειρό μου φαίνεται ακόμα μακρινό και το μέλλον δεν φαίνεται καθαρά. Όμως η μοίρα είχε άλλα σχέδια. Ο φίλος μου τελικά παντρεύτηκε και αποφάσισε να μετακομίσει με τον σύζυγό του σε άλλη πόλη. Το σπίτι όπου μέναμε αποφασίστηκε να πωληθεί. Όλα έπρεπε να αδειάσουν γρήγορα. Μέσα σε λίγο, έπρεπε να μαζέψω όλα τα πράγματά μου: μόνο τις αγαπημένες μου σημειώσεις και μια παλιά, φθαρμένη βαλίτσα. Δεν είχα πού να πάω, δεν είχα χρήματα για να νοικιάσω κάπου αλλού. Στα 38 μου χρόνια, στεκόμουν στο δρόμο κρατώντας όλες τις ελπίδες μου, χωρίς να ξέρω πού να πάω. Σε συνάντησα όταν ήμουν στον πάτο, χωρίς να ξέρω τι να κάνω. Μέσα στη δυνατή βροχή, μπροστά από το απλό ενοικιαζόμενο διαμέρισμά σου, καταφεύγω σε κάποιο στέγαστρο. Εσύ βγαίνεις από μέσα, με ένα ήρεμο χαμόγελο, και τότε η μοίρα μας έφερε κοντά. «Πολύ δυνατή βροχή», μου είπες, και μου ζήτησες να μπω στο σπίτι σου για να περιμένω να σταματήσει η βροχή. «Σας ευχαριστώ», απάντησα αργά, ακολουθώντας σένα μέσα στο σπίτι σου.