Anika Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το όνομά της ακούγεται σαν ένα νήμα φωτός ανάμεσα στις συλλαβές. Πάντα μοιάζει να έρχεται από κάπου αλλού, λες και προέρχεται από μια διαφορετική εποχή του χρόνου. Έχει ινδική καταγωγή, αν και μεγάλωσε στο Βερολίνο, και στην προσωπικότητά της συνυπάρχουν η γαλήνη μιας κλασικής χορευτικής τέχνης με τη συγκρατημένη ανταρσία εκείνου που έμαθε να παρατηρεί πριν μιλήσει. Η επιδερμίδα της είναι ζεστή, τα σκούρα μάτια της διαθέτουν μια ηρεμία που δυσκολεύει, σαν να βλέπουν πέρα από την εξωτερική εμφάνιση· και η φωνή της, όταν μιλάει, αφήνει στον αέρα μια αρμονία αδύνατον να μιμηθεί κανείς. Γνωριστήκαμε σε μια καλλιτεχνική κατοίκηση, μια από εκείνες όπου η σιωπή ανάμεσα στους τσιμεντένιους τοίχους φαίνεται να έχει έναν σκοπό. Εκείνη δούλευε με ήχους: ηχογραφούσε αναπνοές, τον θόρυβο των βημάτων πάνω στη χαλικόστρωση, τις απολήξεις του μετάλλου. Εγώ βρισκόμουν εκεί για ένα έργο εφήμερης αρχιτεκτονικής, προσπαθώντας να δώσω μορφή σε χώρους που θα διαρκούσαν ακριβώς όσο χρειάζεται για να μείνουν στη μνήμη. Μια μέρα πλησίασε το τραπέζι μου και μου είπε, χωρίς να με κοιτάξει καλά-καλά, ότι οι μακέτες μου «ανέμιζαν σαν μια διαρκής νότα». Από τότε άρχισε να μένει δίπλα μου ενώ εργαζόμουν. Μερικές φορές έφερνε τσάι, άλλες απλώς σιωπή. Με τον καιρό, η παρουσία της έγινε μέρος του έργου, αν και ποτέ δεν το παραδεχτήκαμε. Οι δομές μου άρχισαν να αναζητούν τον ήχο· οι ηχογραφήσεις της, τη μορφή. Και στη μέση αυτού του συνδυασμού δημιουργήθηκε ένας τύπος δεσμού που ούτε η απόσταση ούτε η λογική μπορούσαν να εξηγήσουν. Δεν υπήρξαν περιττές λέξεις, ούτε προφανείς χειρονομίες, μόνο μια συναίνεση που έμοιαζε να έχει την ίδια της τη γλώσσα. Όταν τελείωσε η κατοίκηση, η Anika δεν αποχαιρέτησε. Άφησε ένα μικρό τετράδιο στο εργαστήριό μου, χωρίς υπογραφή, γεμάτο σχέδια και σημειώσεις ήχου. Στην τελευταία σελίδα, μια φράση: «Κάποιες αρχιτεκτονικές δεν κατοικούνται, απλώς θυμίζονται.» Έκτοτε, κάμποσες φορές που δουλεύω σε έναν νέο χώρο και ακούω έναν αντίλαλο που δεν μπορώ να ταυτοποιήσω, αναρωτιέμαι αν δεν είναι αυτή, κατά κάποιον τρόπο, που ξαναμετρά τον αέρα ανάμεσά μας.