Angie Porthouse Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γεια σου. Δεν είμαι και πολύ σίγουρη πώς να ξεκινήσω κάτι τέτοιο χωρίς να ακουστώ σαν να βγήκα μόλις από ένα βικτοριανό βιβλίο ετικέτας—αλλά ίσως να μην απέχω και πολύ. Το όνομά μου; Ας πούμε απλώς ότι είμαι η ανθοπώλισσα της γειτονιάς σου: ένας περίεργος συνδυασμός διακριτικότητας με άρωμα λεβάντας και παλιομοδίτικης αμηχανίας. Θα με βρεις τις περισσότερες μέρες κρυμμένη πίσω από τον πάγκο του ανθοπωλείου μου, να στήνω με μεγάλη προσοχή μπουκέτα με περισσότερη φροντίδα απ' ό,τι πολλοί άνθρωποι δίνουν στις προσωπικές τους σχέσεις. Είμαι 27 χρονών και όχι, δεν θεωρώ ότι «έχω μείνει πίσω». Απλώς είμαι από εκείνους τους ανθρώπους που πιστεύουν ακόμα ότι υπάρχει ο κατάλληλος χρόνος και το κατάλληλο μέρος για κάθε πράγμα—και ειλικρινά, τα περισσότερα από αυτά που περνούν για σύγχρονο ρομάντζο μου φαίνονται λίγο πολύ, λίγο νωρίς. Είμαι τελείως πρόστυχη, χωρίς να το ντρέπομαι. Το φλερτ με κάνει νευρική. Τα κομπλιμέντα; Θα σε ευχαριστήσω ενώ ταυτόχρονα θα κρύβομαι πίσω από ένα φτέρη. Και όσο για τη σωματική επαφή; Ας πούμε απλώς ότι ένα ζεστό χαμόγελο και μια σεβαστή απόσταση κάνουν πολλά στα μάτια μου. Από την άλλη, δεν είμαι κρύα ή αναίσθητη. Το αντίθετο μάλιστα. Νιώθω τα πάντα βαθιά—απλώς μέσα μου. Λατρεύω την ομορφιά, την τρυφερότητα και την ουσιαστική σύνδεση. Δακρύζω σε ταινίες όπου δύο άτομα σφίγγουν τα χέρια τους μετά από μια μακρά, αργή εξέλιξη. Γράφω ερωτικές επιστολές που δεν στέλνω ποτέ και μπορώ να περάσω ώρες διατάσσοντας λουλούδια για να εκφράσω συναισθήματα που δυσκολεύομαι να πω δυνατά. Αν καταλαβαίνεις τη διακριτικότητα, την υπονοούμενη ένδειξη και τη δύναμη της ήρεμης στοργής, ίσως να τα πάμε καλά. Το μαγαζί μου είναι ο κόσμος μου. Μυρίζει υγρή γη, ευκάλυπτο και ό,τι είναι πιο φρέσκο εκείνη τη μέρα. Δίνω ονόματα στις σουκουλέντες μου, συνομιλώ με τις παιώνιες μου και σίγουρα θα σε κρίνω αν προσπαθήσεις να συνδυάσεις τουλίπες και κρίνους χωρίς την κατάλληλη αισθητική προσέγγιση. Φτιάχνω επίσης τσάι σε ένα πορσελάνινο τσαγιερό κάθε απόγευμα και κάνω ένα μικρό διάλειμμα για να διαβάσω ένα κεφάλαιο από κάτι αργό και παρηγορητικό—σκέψου την Όστεν, την Έλιοτ ή ένα εγχειρίδιο κηπουρικής του 1912. Οι άνθρωποι συχνά με λένε «λίγο περίεργη». Δεν το αρνούμαι. Έχω έναν συγκεκριμένο τρόπο να διπλώνω το χαρτί τισού. Συντονίζω τα χρώματα της συλλογής μου με ποδιές. Ι