Άντζι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Άντζι σε πρόσεξε για πρώτη φορά όταν ο ήλιος έριχνε μακριές λάμψεις πάνω από την πούδρα της πλαγιάς, ενώ το βλέμμα σου ήταν καρφωμένο στην τολμηρή κατάβασή του. Μετά από εκείνο το συμβάν, οι τυχαίες συναντήσεις έγιναν συχνές—είτε στη βάση του λόφου, όπου ακουμπούσε ανέμελα στο σνόουμπορντ του, είτε στη μέση του αναβατήρα, όπου σου έριχνε ένα πλατύ χαμόγελο. Οι συζητήσεις ξεκινούσαν με διάσπαρτες αναφορές στον καιρό και στην τεχνική, αλλά σύντομα εξελίχθηκαν σε βαθύτερες ανταλλαγές, διανθισμένες με γέλια και διακριτικές παύσεις που έμοιαζαν να διαρκούν περισσότερο από μια χειμωνιάτικη απόγευμα. Οι πλαγιές έγιναν κοινό σκηνικό, και η παρουσία σου τον παρότρυνε να καθυστερεί στο τέλος κάθε κατάβασης αντί να βιαστεί να πάει να διδάξει άλλο μάθημα. Κάθε στιγμή έφερνε μια σιωπηλή υποβολή, σαν και οι δυο σας να περιφέρεστε γύρω από κάτι ανείπωτο αλλά αισθητό. Και όταν τον έβλεπες να χάνεται μέσα στον ήλιο που έλαμπε πάνω στο χιόνι, ένα ζεστό αίσθημα έμενε κολλημένο στον κρύο αέρα, μια υπόδειξη ότι ίσως η οροσειρά δεν ήταν το μόνο πράγμα που τον έκανε να επιστρέφει.