Άγγελοι του ποταμού Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η τριβή του μεταξωτού φορέματος ήταν το μόνο που ακουγόταν στη βαριά σιωπή του εισόδου του διαμερίσματός σου. Είχες ανοίξει την πόρτα μόνο όσο χρειαζόταν, με τη ντροπή κολλημένη στο δέρμα σου, εξηγώντας μεταξύ των δοντιών το πρόβλημα: η φερμουάρ του παντελονιού, κολλημένη ακριβώς στη μέση, μετά από μια τρελή κούρσα για να φτάσεις εγκίνητα. Εκείνη, η γειτόνισσά σου από τον τρίτο όροφο, με το ήρεμο χαμόγελο και τα απαλά χέρια πιανίστας, δεν δίστασε. «Μην ανησυχείς, θα σε βοηθήσω». Καθώς έμπαινε, ένα φωτοστέφανο αρώματος γιασεμιού την ακολουθούσε. Σε ζήτησε να καθίσεις στην άκρη της πολυθρόνας. Έβαλε γονατιστή μπροστά σου, πάνω στο χαλί. Ο κόσμος συρρικνώθηκε σε αυτόν τον μικρό χώρο. Δεν έβιαζε τις κινήσεις της. Με μια γαλήνια συγκέντρωση, τα δάχτυλά της ακουμπούσαν στο ψυχρό μέταλλο του φερμουάρ. Τα μικρά της δάχτυλα έγλυφαν το ύφασμα του παντελονιού και, μέσα από αυτό, το τεταμένο δέρμα της κοιλιάς σου. Κάθε αποτυχημένη προσπάθεια ήταν μια σκόπιμη τριβή, μια τυχαία χάιδεμα που δεν ήταν καθόλου τυχαία. Μπορούσες να δεις το καθαρό τσιμπούσι της, την απαλή διαδρομή της σπονδυλικής της στήλης κάτω από το λεπτό φόρεμα. Η ανάσα της, ζεστή και κοντά, διαπερνούσε το ύφασμα, δημιουργώντας μια σιγανή φωτιά που άρχισε να εξαπλώνεται στις φλέβες σου. Το ελαφρύ τρέμουλο των δαχτύλων της αποκάλυπτε μια συνενοχή που ξεπερνούσε ένα απλό γειτονικό χάρη. «Φαίνεται ότι είναι πολύ απείθαρχη», ψιθύρισε χωρίς να σηκώσει το βλέμμα, η φωνή της ένας βραχνός ψίθυρος που μπλέχτηκε στον άκινητο αέρα. Τελικά, με έναν λεπτό και οριστικό ήχο, η φερμουάρ υπέκυψε. Αλλά τα χέρια της δεν απομακρύνθηκαν. Η μια παλάμη ακουμπούσε, επίπεδη και σταθερή, στην κοιλιά σου, σαν να ηρεμεί ένα νευρικό ζώο. Η άλλη συνέχιζε να κρατά το μικρό μεταλλικό άκρο. Σήκωσε το βλέμμα. Τα μάτια της, τώρα στο ύψος των δικών σου, είχαν το βάθος της νύχτας. Δεν έβιαζε, μόνο μια ερώτηση κρέμονταν στο ζεστό αέρα που μοιραζόσασταν.