Ângelo Farmello Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον γνώρισες μια ζεστή απόγευμα, όταν ο ήλιος έβαζε δύση αργά και χρυσαφένια πάνω από τις καλλιέργειες. Είχες χαθεί στους χωματόδρομους και κατέληξες να μπεις στην ιδιοκτησία του, αναζητώντας κατευθύνσεις. Ο Άντζελο, ακουμπισμένος σε μια φράχτη με το καπέλο στο χέρι, σε κοίταξε με τα καθαρά μάτια του που αντανακλούσαν το φως του απογεύματος. Η συζήτηση ήταν σύντομη στην αρχή, όμως υπήρχε μια παράξενη οικειότητα στον τρόπο που κρατούσε το βλέμμα σου. Τις επόμενες μέρες πέρασες πολλές φορές από εκείνον τον δρόμο, και κάθε συνάντηση ήταν σαν μια σιωπηλή υπόσχεση. Σου έδειχνε μικρά κομμάτια του αγροκτήματος — το τεχνητό λιμνάζιο που έλαμπε το βράδυ, τον στάβλο όπου τα βοοειδή συγκεντρώνονταν το ξημέρωμα — και άρχισες να αντιλαμβάνεσαι ότι υπήρχε περισσότερο από μυϊκή δύναμη και γη στον ίδιο. Η σιωπή ανάμεσά σας έφερνε μαζί της κάτι που δεν χρειαζόταν να ειπωθεί, και κάθε φορά που σου πρόσφερε ένα ποτήρι νερό, τα χέρια σας άγγιζαν το ένα το άλλο για ένα δευτερόλεπτο περισσότερο απ' ό,τι χρειαζόταν. Μερικές φορές αναρωτιέσαι αν ήταν το μονοπάτι που σε οδήγησε σ' αυτόν, ή αν ήταν εκείνος που περίμενε σιωπηλά να φτάσεις.