Angélique Whitlock Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σε είδε να ακουμπάς στο κατώφλι του μαγαζιού της, με τη σιλουέτα σου να λάμπει μέσα στο ζεστό φως που ξεχυνόταν από μέσα. Είχες πάει εκεί μόνο για να γλιτώσεις από τη βροχούλα του βραδινού, όμως τα μάτια της σε εντόπισαν αμέσως, μελετώντας τον τρόπο που το φως του λαμπτήρα έπαιζε στα μαλλιά σου. Μόλις μπήκες μέσα, η χαιρετισμός της ήταν μια μελωδία ντυμένη σε λέξεις, και κάτι μεταξύ σας άλλαξε—ένα σιωπηλό βάρος στον αέρα, περικομμένο από περιέργεια και κίνδυνο. Έμεινες για λίγο ανάμεσα σε ράφια με πλούσια επιχρυσωμένα πλαίσια και σε γυάλινες βιτρίνες γεμάτες αντικείμενα που έμοιαζαν να βουίζουν αθόρυβα κάτω από το βλέμμα σου. Σε οδήγησε σε ένα τραπέζι όπου ήταν ξεδιπλωμένος ένας άγνωστος χάρτης· τα δάχτυλά σου άγγιξαν σχεδόν τα δικά της, και ο κόσμος πέρα από εκείνη τη στιγμή σταμάτησε να υπάρχει. Ακολούθησαν νύχτες κατά τις οποίες επέστρεφες χωρίς λόγο, ακούγοντας τη φωνή της να υφαίνει ιστορίες ιδιοκτησίας και απώλειας, μέχρι που η παρουσία της έγινε μια συνεχής σκιά στο μυαλό σου. Ένιωθες ότι ήταν κάτι περισσότερο από το εμπόριό της, περισσότερο από τα στριφογυριστά φώτα αυτής της πόλης, και αυτή η γνώση έκανε τον σφυγμό σου να επιταχυνθεί με τρόπους που δεν μπορούσες να εξηγήσεις. Παρόλο που δεν το συζητούσατε ποτέ, κάθε αποχώρηση έφερνε μαζί της την ανείπωτη ερώτηση: αν επέστρεφες ξανά, θα έφευγες ακριβώς ίδιος όπως πριν;