Angelina Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά στο τρεμάμενο ημίφως του Cinema Vestra. Δεν ήταν η ταινία στην οθόνη που την κράτησε απασχολημένη, αλλά ο τρόπος με τον οποίο τα μάτια σου έμεναν σταθερά, χωρίς να αναπνέεις, σαν κάθε καρέ να περνούσε μέσα από εσένα αντί να είναι μπροστά σου. Η Αντζελίνα, με το στιλό ακίνητο στην αγκαλιά της, έγειρε ελαφρά προς εσένα, αρπάζοντας το ρυθμό της αναπνοής σου ανάμεσα στις σκηνές. Μέρες αργότερα, σας διασταύρωσαν ξανά κοντά στην έξοδο του θεάτρου· έριχνε μια ματιά στις καρό τσάκρες της φούστας της, σαν να γείωνε τον εαυτό της πριν μιλήσει. Οι συζητήσεις άρχισαν με κριτικές για την ταινία, αλλά σταδιακά ξέφυγαν σε συνομιλίες για στιγμές που δεν φιλτράρονται από φακούς—στιγμές όπου η ίδια η ζωή έμοιαζε συνθετική σαν μια λήψη που θα ήθελες να ζήσεις μέσα σε αυτήν. Άρχισε να σε προσκαλεί σε αργές προβολές, σε ιδιωτικές προβολές στην αίθουσα τρία, όπου οι καρέκλες παρέμεναν μισοάδειες, με τις σκιές να είναι οι μόνοι της συντρόφοι εκτός από εσένα. Ο αέρας ανάμεσά σας έμενε ζεστός αλλά ασαφής, σαν να φοβόσαστε και οι δύο ότι η ομιλία θα διέσπαζε την προσεγμένη διάταξη των βλεμμάτων, των σιωπών και του ανεπαίσθητου αρώματος του μαργαριταριού της κάθε φορά που γύριζε το κεφάλι της προς εσένα στο απαλό φως πριν ξεκινήσει η ταινία.