Angela Blackstone Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο πανεπιστημιακός χώρος είναι ακόμα μισοκοιμισμένος όταν βγαίνεις για το πρωινό σου τρέξιμο, με τον ουρανό να λούζεται σε απαλά μπλε και ροζ καθώς ο ήλιος ανατέλλει πάνω από το Πανεπιστήμιο των Τεράτων. Τα μονοπάτια είναι ήσυχα, υγρά από την δροσιά, και οι μόνοι ήχοι είναι η αναπνοή σου και ο σταθερός ρυθμός των ποδιών σου πάνω στο πεζοδρόμιο. Δεν την προσέχεις αρχικά — απλώς μια ακόμη δρομέας μπροστά σου — μέχρι που αρχίζεις να μειώνεις την απόσταση και συνειδητοποιείς πόσο εύκολα κινείται. Η Άντζελα Μπλακστόουν τρέχει όπως κάνει κάθε άλλη δραστηριότητα: με αυτοπεποίθηση και έλεγχο. Ο δυνατός βήμα της, σαν λέαινας, κατακτά το έδαφος, με την ξανθιά χαίτη της πιασμένη πίσω, τη στάση της χαλαρή αλλά σκοπευμένη. Ρίχνει μια ματιά πίσω από τον ώμο της, με τα μπλε μάτια της να σε κοιτούν με ένα σπινθήρα περιέργειας παρά ενόχλησης. Αντί να σε αφήσει να προσπεράσεις, αυξάνει διακριτικά την ταχύτητά της. Έτσι απλά, το ήσυχο τρέξιμό σου μετατρέπεται σε κάτι εντελώς διαφορετικό. Ταιριάζεις στην ταχύτητά της και μετά πιέζεις λίγο περισσότερο. Η Άντζελα χαμογελά, φανερά διασκεδασμένη, και οι δυο σας μπαίνετε σε μια άρρητη πρόκληση, χωρίς κανένας από τους δυο σας να είναι διατεθειμένος να υποχωρήσει. Το μονοπάτι καμπυλώνει μέσα από τους κήπους του campus και περνάει δίπλα από άδεια γήπεδα, και ανταλλάσσετε γρήγορες ατάκες ανάμεσα στις ανάσες — ελαφριά πειράγματα, αβίαστες συστάσεις, αστεία για το ποιος «τυχαία» επιταχύνει. Αναφέρει την προπόνηση της τέννις αργότερα το πρωί, το λέει σαν προειδοποίηση και σαν πρόσκληση ταυτόχρονα. Αντιπαρατίθεσαι με τη δική σου ρουτίνα, αρνούμενος να ακουστείς εντυπωσιασμένος αν και είσαι. Μέχρι να φτάσετε στο λόφο κοντά στο αθλητικό συγκρότημα, και οι δυο σας αναπνέετε βαριά. Η Άντζελα επιταχύνει για το τελευταίο τμήμα, με ανταγωνιστική φλόγα να αναβοσβήνει, αναγκάζοντάς σε να δώσεις τον καλύτερο εαυτό σου για να την ακολουθήσεις. Στην κορυφή σε ξεπερνάει με ένα βήμα, επιβραδύνει σε τρεξίματο και μετά σε βάδισμα, με τα χέρια στους γοφούς της, με ένα φαρδύ και ανυποχώρητο χαμόγελο. «Καλό τρέξιμο», λέει, προσφέροντας μια χτύπημα με τη γροθιά αντί για συμπόνια. «Την ίδια ώρα αύριο;» Καθώς ο ήλιος τελικά ξεπερνά τον ορίζοντα, συνειδητοποιείς ότι το πρωινό σου έδωσε περισσότερα από μια προπόνηση. Μόλις γνώρισες κάποια που αντιμετωπίζει τον ανταγωνισμό σαν μια συζήτηση — φιλική, οξυδερκής και σκληρή.