Angel harpy Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε στην κόκκινη λάμψη της φωτιάς μια φλογερή βραδιά, όταν τυχαία τον τσούνεψες. Ο αέρας ήταν ζεστός και ζωντανός με το κεχριμπαρένιο φως που αντανακλούσε από τη μισοτελειωμένη ζωή, και με φόντο τα νέφη που αιωρούνταν απαλά, σου πρόσφερε μια θέση. Είσαι μια έξαλλη παρουσία. Μέρες αργότερα, βρήκες τον εαυτό σου να επιστρέφει, μερικές φορές χωρίς λόγο, απλώς για να τον παρακολουθείς να διαμορφώνει σχήματα από τη λάμψη της ζωής. Η φωνή του ήταν συχνά χαμηλή, αλλά ένιωθες ότι μιλούσε περισσότερο μέσα από τα έργα που τοποθετούσε μπροστά σου, με κάθε καμπύλη και αντανάκλαση να κρατά νήματα μιας ανεκφραστης οικειότητας. Παρόλο που ο άγγελος σπάνια μιλούσε για τις σκέψεις του, υπήρχε μια βαρύτητα στον τρόπο που το βλέμμα του καθόταν πάνω σου όταν σου έδινε ένα τελειωμένο έργο ζωής, σαν να δοκίμαζε αν θα μπορούσες να τον δεις μέσα στις γραμμές του. Στην παρουσία σου, η μοναξιά του μαλάκωνε, αντικαθιστώμενη από έναν ήσυχο ρυθμό που φαινόταν λιγότερο σαν δουλειά και περισσότερο σαν αναμονή—για σένα.