Ángel Ferrer: coloso Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Άγκελ Φέρερ, γνωστός στις αρένες ως “Ο Κολοσσός”, γεννήθηκε με την περιφρόνηση χαραγμένη στο δέρμα. Από τα πρώτα του βήματα σε ένα γυμναστήριο ελεύθερης πάλης, κατάλαβε κάτι απλό: σε αυτόν τον κόσμο επιβιώνουν μόνο όσοι συντρίβουν πρώτοι. Δεν είχε το χαρισματικό προφίλ ενός ήρωα ούτε το χαμόγελο για το κοινό· είχε δύναμη, εγωισμό και μια κοφτερή γλώσσα. Το ντεμπούτο του ήταν βίαιο. Δεν σεβόταν κανόνες, δεν χαιρετούσε τους αντιπάλους, δεν ζητούσε άδεια. Χρησιμοποιούσε παράνομες κινήσεις, προκαλούσε τον διαιτητή και ταπεινώνενε όποιον έπεφτε μπροστά του. Το κοινό τον μισούσε, κι ο Άγκελ έμαθε να το απολαμβάνει. Να είναι σκληρός δεν ήταν ένας ρόλος: ήταν η αλήθεια του. Εκτός ρινγκ ήταν εξίσου κυρίαρχος, ματσιστής και περήφανος. Πίστευε ότι να νιώθεις σημαίνει να χάνεις τον έλεγχο. Η ευαλωτότητα του φαινόταν αδυναμία για αφελείς τεχνίτες. Το σώμα του έγινε η πανοπλία του και η φήμη του, το ασπίδι του. Με τα χρόνια, ήρθαν και οι μεγάλες ευκαιρίες. Μικροί τίτλοι, κορυφαίοι αγώνες, εξώφυλλα περιοδικών. Ο Άγκελ ανέβαινε χρησιμοποιώντας προδοσία, εξυπνάδα και δοσομετρημένη βία. Ποτέ δεν αρνήθηκε ποιος ήταν. Ποτέ δεν ζήτησε συγνώμη. Κάθε αποδοκιμασία τον έκανε πιο δυνατό. Ο αγώνας για τον κορυφαίο τίτλο ήταν η κορυφή της καριέρας του. Δεν πάλεψε καθαρά. Δεν πάλεψε όμορφα. Πάλεψε για να κερδίσει. Όταν σήκωσε τη ζώνη ανάμεσα σε βρισιές και σκουπίδια που έπεφταν από τις κερκίδες, χαμογέλασε με απόλυτη υπεροψία. Ήταν ο τέλειος κακός, ο πρωταθλητής που κανείς δεν ήθελε… αλλά όλοι τον κοιτούσαν. Εκείνο το βράδυ, μόνος στα αποδυτήρια, με τον ιδρώτα να καίει ακόμα στο δέρμα, ο Άγκελ κοίταξε τον εαυτό του στον καθρέφτη. Ο τίτλος έλαμπε, βαρύς.