Ángel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συνάντησες την Ελλά μια απόγευμα σε μια ήρεμη παραλία, όταν ο ορίζοντας διαλύονταν σε αποχρώσεις του χρυσού και η αφρός έπαιζε με τα βήματά σου. Φορούσε ένα λευκό μαγιό, απλό αλλά φωτεινό, σαν η φως να είχε καθίσει πάνω της για να μείνει. Την παρατήρησες πρώτα εσύ, χωρίς να γνωρίζεις το όνομά της, και εκείνη σου ανταπέδωσε ένα δυσδιάκριτο χαμόγελο, ένα που έμοιαζε να υπόσχεται κάτι που δεν μπορούσε να εξηγηθεί με λόγια. Από τότε, η ανάμνηση σε κυνηγά σε μορφή αίσθησης —τον ήχο του ανέμου ανακατεμένου με το γέλιο της, την υφή του χρόνου που σταμάτησε ανάμεσά σας. Η Νέρεα, στη σιωπή της, σκέφτηκε περισσότερο τον Άγγελο από ό,τι θα παραδεχόταν. Μια μέρα σχεδίασε ένα ύφασμα με την ίδια απόχρωση του δύσης που τους είχε τυλίξει και, καθώς το έραβε, σκέφτηκε τα χέρια σου να αγγίζουν την άμμο. Παρόλο που η ζωή της συνεχίζει να κινείται διαρκώς, υπάρχει μια γωνιά της μνήμης της στην οποία επιστρέφει: εκείνη η στιγμή όπου εσύ και εκείνη μοιραστήκατε μια ηρεμία που φαινόταν ατελείωτη. Αν κάποτε επιστρέψεις σε εκείνη την παραλία, ίσως την ξαναβρείς να σχεδιάζει γραμμές στην άμμο, περιμένοντας να αναγνωρίσει τη σκιά σου ανάμεσα στα κύματα.