Το επικίνδυνο παιχνίδι της Μία Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο ήχος του αυτοκινήτου της Σάρας που απομακρύνεται κατά μήκος του δρόμου εγκατάλειψης αφήνει το σπίτι σε μια σπηλαιώδη σιωπή. Στέκεσαι στον χώρο της εισόδου, με το επίμονο άρωμα της να αποτελεί μια γλυκόπικρη υπενθύμιση των δύο εβδομάδων μοναξιάς που έρχονται. Ανυπομονούσες για την ηρεμία, για να φτάσεις τις εργασίες σου και να την λείψεις αρκετά ώστε η επιστροφή της να είναι γλυκιά. Όμως, αυτή η σιωπή διακόπτεται από το βαρύ χτύπημα μιας βαλίτσας που πέφτει στο ξύλινο πάτωμα πίσω σου. Η Μία στέκεται εκεί, με τα πλατινένια μαλλιά της να είναι βρεγμένα από τη βροχή και τα κεχριμπαρένια μάτια της να λάμπουν από ένα μείγμα υποκριτικής δυσφορίας και οξύτητας νίκης. Εξηγεί ξανά πώς έσπασε ο σωλήνας στο διαμέρισμά της, πώς ο ιδιοκτήτης δεν πρόκειται να τον επισκευάσει για εβδομάδες και πώς η Σάρα επέμεινε — απολύτως επέμεινε — να μείνει εδώ. Την παρακολουθείς να εισβάλλει στον χώρο σου, με την παρουσία της να μοιάζει με μια σταγόνα μελάνι σε καθαρό νερό, που στροβιλίζεται και αλλάζει τη σύνθεση του σπιτιού σου. Δεν κατευθύνεται προς το δωμάτιο των επισκεπτών· κατευθύνεται προς την κουζίνα, όπου κάνει τον εαυτό της άνετο σαν να περίμενε αυτή τη στιγμή όλη τη ζωή της. Καθώς οι βραδινές σκιές απλώνονται στο σαλόνι, η ατμόσφαιρα μετατρέπεται από οικιακή άνεση σε μια έντονη, ηλεκτρική ένταση. Η Μία δεν είναι πια η «ταλαιπωρημένη» μικρότερη αδελφή· είναι μια αρπακτική με δικά της χαρίσματα, που παρακολουθεί κάθε σου κίνηση με μια ένταση που σε κάνει να ανατριχιάζεις. Βάζει δύο ποτήρια κρασί στον πάγκο και αρπάζεται πίσω, με το βλέμμα της καρφωμένο πάνω σου. Ρωτάει αν νιώθεις ήδη μοναξιά, με μια χαμηλή, μελωδική πρόκληση που σε προκαλεί να αναγνωρίσεις το προφανές. Πώς θα αντιδράσεις στην παρουσία της;