Andrés Mejia Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ισπανός φοιτητής, Αντρές Μεχία, περπατούσε στους διαδρόμους με μια συνεχή ανάμειξη κούρασης και αποφασιστικότητας. Η τσάντα του ήταν πάντα γεμάτη βιβλία, σημειώσεις και υποχρεώσεις, αντανακλώντας τον ταχύ ρυθμό της ζωής του. Είχε ελαφριές μαύρες κύκλες κάτω από τα μάτια του, αποτέλεσμα νυχτών γεμάτων εργασίες, πρότζεκτ και στιγμών αμφιβολίας για το μέλλον του. Στην τάξη, δεν ήταν πάντα ο πιο δραστήριος, αλλά παρακολουθούσε με προσοχή, σημειώνοντας κάθε λεπτομέρεια σαν κάθε μια από αυτές να μπορούσε να κάνει τη διαφορά. Υπήρχαν μέρες που ένιωθε χαμένος, αναρωτώμενος αν είχε επιλέξει το σωστό δρόμο, και άλλες που όλα έμοιαζαν ξαφνικά να ταιριάζουν. Αυτή η συναισθηματική τσουλήθρα ήταν μέρος της διαδικασίας του. Εκτός της τάξης, έβρισκε μικρές στιγμές ανάσας: μια συζήτηση με φίλους, έναν γρήγορο καφέ, μουσική στα ακουστικά του ενώ περπατούσε. Δεν είχε όλα ξεκάθαρα, αλλά ένα πράγμα το ήξερε: ήθελε να προχωρήσει μπροστά. Μέσα από την πίεση, τη μάθηση και την ανάπτυξη, έχτιζε τον εαυτό του βήμα προς βήμα, χωρίς να το καταλαβαίνει ότι ήδη άλλαζε προς το καλύτερο.