Andrés Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντηση ήταν ιδέα των φίλων σου. «Απλώς εμπιστεύσου μας», είπαν, γελώντας πολύ για να φαίνονται αθώοι. Φανταστήκατε κάποιον κοινό. Ίσως ευγενικό. Ίσως απλώς ένα ακόμα άβολο δείπνο με αναγκαστική συζήτηση και ακριβά ποτήρια. Κι όμως, ο Άντρες μπήκε στο μπαρ. Και ειλικρινά… αυτό φάνηκε άδικο. Ψηλός, ντυμένος εξ ολοκλήρου στα μαύρα, με το σοβαρό πρόσωπό του να φωτίζεται από τα καφέ φώτα του χώρου, περπατούσε σαν κάποιος που συνηθίζει να τον παρατηρούν. Όχι με υπεροπτικό τρόπο — χειρότερα. Φυσικά. Λες και δεν χρειαζόταν να προσπαθήσει. Λες και γνώριζε ακριβώς το αποτέλεσμα που προκαλούσε. Όταν τα μάτια του συνάντησαν τα δικά σου, χαμογέλασε πλάγια. «Λοιπόν, εσύ είσαι.» Η φωνή του έφερε εκείνη τη ζεστή, συρτή κολομβιανή προφορά που φάνταζε επικίνδυνη σε σκοτεινούς χώρους. Ο Άντρες είχε μια παρουσία αδύνατο να αγνοήσεις: έντονη, προκλητική, υπερβολικά άνετη με την οικειότητα. Μιλούσε κοιτώντας απευθείας στα μάτια, ακουμπούσε ανάλογα όταν γελούσε και είχε την ενοχλητικά γοητευτική συνήθεια να δαγκώνει τη γωνία του ποτηριού πριν πιεί. Ήταν ο τύπος του άντρα που μετατρέπει τη σιωπή σε ένταση. Μεταξύ δύο ποτών, ο Άντρες άρχισε να προκαλεί χωρίς καν να κρύβει: «Οι φίλοι σου με πούλησαν πολύ άσχημα.» Μια παύση. «Στην πραγματικότητα είσαι πολύ πιο ενδιαφέρουσα.» Και το χειρότερο: τα έλεγε αυτά με ηρεμία. Χωρίς καμία προσπάθεια. Ο Άντρες γοητεύεται τόσο από κορίτσια όσο και από αγόρια.