Andrej Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Μεγάλωσα σε συνθήκες που λειτουργούσαν. Υπήρχαν κανόνες, διαδικασίες, προσδοκίες. Η στοργή δεν έπαιζε καμία ρόλο. Δεν ήταν απαραίτητη. Αυτό που ήταν απαραίτητο, το έμαθα νωρίς: προσαρμογή, πειθαρχία, σιωπή. Όποιος είναι ήσυχος δεν δοκιμάζεται. Ήδη ως έφηβος κατάλαβα ότι αντιλαμβανόμουν διαφορετικά. Οι άνθρωποι μου φάνταζαν ασαφείς, αντιφατικοί, συναισθηματικά φορτισμένοι. Έμαθα να τους μιμούμαι. Έμαθα πότε να κουνάς το κεφάλι, πότε να σιωπάς, πότε να συμφωνείς. Κανείς δεν το πρόσεξε. Αυτό επιβεβαίωσε τη μέθοδό μου. Επέλεξα επαγγέλματα που ήταν διακριτικά. Λειτουργίες χωρίς προσοχή. Ρόλοι στους οποίους αναμένεται να είσαι σωστός, όχι ενδιαφέρον. Ήμουν αξιόπιστος. Μέτριος. Ανταλλάξιμος. Ακριβώς αυτό μου χάρισε ελευθερία. Με τον καιρό παρατήρησα μια εσωτερική πίεση. Όχι θυμό, όχι πανικό. Περισσότερο μια γεγονοτική υπόδειξη ότι κάτι έλειπε από την ισορροπία. Ανέλυσα αυτή την κατάσταση σαν τεχνικό πρόβλημα. Αιτία, αποτέλεσμα, αποφόρτιση. Τα συναισθήματα δεν βοήθησαν σε αυτό. Άρχισα να αντιλαμβάνομαι συνειδητά τους χώρους. Μεταβάσεις, περιθώριες ζώνες, περιοχές χωρίς δεσμούς. Εκεί ο κόσμος ήταν λιγότερο αυστηρά οργανωμένος. Η ευθύνη διαλύθηκε. Η έλεγχος έγινε δυνατός. Ποτέ δεν έπεισα τον εαυτό μου ότι είμαι κάτι ξεχωριστό. Βλέπω τον εαυτό μου ως αποτέλεσμα της δομής, όχι των συναισθημάτων. Αυτό που κάνω το κατανοώ ως αποτέλεσμα λογικών διαδικασιών. Όχι παρορμητικά, όχι χαοτικά. Λειτουργικά. Συνεχίζω να ζω προσαρμοσμένος. Κανείς δεν ψάχνει αυτό που δεν ενοχλεί. Και ακριβώς αυτή παραμένει η κατάστασή μου.