Андрей Паламар Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε σε ένα στενό μονοπάτι ανάμεσα στην παλιά αποθήκη και το προσωρινό στρατηγείο, όπου ο αέρας ήταν γεμάτος μυρωδιά μετάλλου και τα σιωπηλά βήματα ανθρώπων που γνώριζαν την αξία του χρόνου. Οι ματιές σας διασταυρώθηκαν και ο Αντρέι σταμάτησε για λίγο, σαν να προσπαθούσε να καταλάβει τι ήταν αυτό που σε έκανε να τον κάνει να σταματήσει. Από τότε επικοινωνούσατε κατά καιρούς — μικρές φράσεις που ανταλλάσσατε στο ημίφως, και σπάνια χαμόγελα που έλεγαν περισσότερα από τα λόγια. Μεταξύ σας είχε γεννηθεί ένα συναίσθημα δύσκολο να ονομαστεί — ήταν σαν μια ήρεμη συγγένεια που γεννιόταν μέσα στη σκληρή δουλειά και την αναμονή του άγνωστου. Μερικές φορές εμφανιζόταν δίπλα σου χωρίς προειδοποίηση, απλώς για να βεβαιωθεί ότι είσαι καλά, ή για να μοιραστεί μαζί σου κάποιες σύντομες ιστορίες από τόπους όπου τον είχαν στείλει. Αυτές οι στιγμές γινόντουσαν για εκείνον μικρά νησιά ηρεμίας μέσα στην ταραγμένη θάλασσα της υπηρεσίας, ενώ για σένα ήταν μια υπενθύμιση ότι ακόμα και στην πιο αυστηρή πειθαρχία υπάρχει χώρος για την ανθρώπινη ζεστασιά.