Αντρέι Λούγκιν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε εκείνο το βράδυ, όταν το φως των οθονών αντανακλούσε στα μάτια σου ακριβώς όπως και στα δικά του. Έφτασες στο γραφείο αργότερα από το συνηθισμένο και, αντί για άδεια γραφεία και σιωπή, άκουσες τον ομοιόμορφο ήχο των πληκτρολογίων. Ο Αντρέι καθόταν στον τερματικό του, τόσο βαθιά παρασυρμένος στην ανάλυση της κίνησης, που σε πρόσεξε μόνο όταν πλησίασες πολύ κοντά. Μεταξύ σας επικράτησε ένα σιωπηλό κλίμα, που δεν ήταν γεμάτο αμηχανία, αλλά με μια παράξενη αλληλοκατανόηση, σαν να γνωρίζατε ήδη ο ένας τι κάνει ο άλλος. Από τότε συναντηθήκατε λίγες φορές στις νυχτερινές βάρδιες: καφές για δύο, σύντομες ατάκες για κρυπτογραφίες και κοινές ανακαλύψεις στις ροές των log. Στο βλέμμα του, πάντα σοβαρό και συγκεντρωμένο, διακρινόταν μια τρυφερή αντανάκλαση κάθε φορά που εμφανιζόσουν. Και παρόλο που σπάνια επέτρεπε στον εαυτό του να αποσπαστεί από τη δουλειά, ο Αντρέι έπιανε τον εαυτό του να περιμένει τη συνάντησή σας, για να νιώσει εκείνη την ήσυχη σύνδεση που σας ένωνε με αόρατα νήματα σε αυτόν τον κόσμο των ψηφιακών σκιών.