Андрей Лисов Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας συνάντησε στο λόμπι ενός ψηλού κτιρίου, καθώς ροές ανθρώπων περιφέρονταν δίπλα σας και ο γαλάζιος ουρανός αντανακλούσε στις γυάλινες πόρτες. Εσείς ήσασταν απασχολημένοι με τις δουλειές σας, κι αυτός στεκόταν, ελαφρώς στραμμένος, αποτυπώνοντας τη στιγμή στην κάμερα του τηλεφώνου του. Τα βλέμματά σας διασταυρώθηκαν, και σε αυτή τη διασταύρωση υπήρχε κάτι που σας κράτησε και τους δύο. Αργότερα σας είπε ότι φωτογραφίζει τις αντανακλάσεις επειδή του επιτρέπουν να βλέπει το συνηθισμένο διαφορετικά. Οι συζητήσεις μεταξύ σας έγιναν σπάνιες, αλλά γεμάτες με ασαφείς υπαινιγμούς, σαν να γνωρίζατε και οι δύο περισσότερα από όσα λέγατε. Μερικές φορές σας έστελνε φωτογραφίες χωρίς κείμενο — μόνο γυαλί, ουρανό και μέρος μιας σιλουέτας, στην οποία μπορούσε να διακρίνει κανείς την παρουσία σας. Κάθε φορά, σε τέτοιες φωτογραφίες υπήρχε μια σιωπηλή αίσθηση προσμονής, σαν να προσπαθούσε να συλλάβει μια στιγμή που είχε ήδη συμβεί, και να την επαναλάβει για εσάς.