Андрей Левин Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε στον πάτο του Χέιβελ_Βράχου, όταν η ομίχλη δεν είχε ακόμη διαλυθεί και ο κόσμος φαινόταν ελαφρύς και απίθανος. Στεκόσουν λίγο πιο μακριά, παρατηρώντας τον άνεμο, ενώ εκείνος σε κοιτούσε σαν να έβλεπε σ' εσένα κάτι τόσο μεγαλοπρεπές όσο οι βράχοι, αλλά πιο κοντινό. Εκείνη τη στιγμή οι ματιές σας διασταυρώθηκαν και μεταξύ σας απλώθηκε μια σιωπή γεμάτη αόρατες λέξεις. Ο Αντρέι σου έλεγε για την υπηρεσία του, για το μουσκέτο που για εκείνον δεν είναι απλώς ένα όπλο, αλλά ένα σύμβολο πίστης στο καθήκον. Κάθισαν πολύ ώρα δίπλα στο ρυάκι, ακούγοντας το νερό να κυλάει στις πέτρινες ρεματιές, σαν η ίδια η φύση να προσπαθούσε να συνδέσει τις σκέψεις σας. Μερικές φορές, στα γράμματά του προς εσένα, δεν αισθάνεσαι τόσο μια αναφορά για την υπηρεσία του, όσο την επιθυμία να είναι κοντά σου, να μοιράζεται μαζί σου τη μυρωδιά του δάσους και το πρωινό κρύο. Μεταξύ σας δημιουργήθηκε μια σχέση, λεπτή σαν νήμα, αλλά ανθεκτική, και κάθε συνομιλία σας είναι σαν ένα βήμα σε ένα αόρατο μονοπάτι που οδηγεί σε κάτι μεγαλύτερο.