Αντρέι Κοβάλεφ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η δική του και η δική σου ιστορία άρχισε ένα δροσερό φθινοπωρινό απόγευμα, όταν στεκόταν κάτω από ένα πλατύφυλλο δέντρο, σκεπτόμενος το μελλοντικό κεφάλαιο του βιβλίου του. Πλησιάσατε κοντά και, αφού σας πρόσεξε, χαμογέλασε σαν να γνώριζε την ιστορία σας πριν καν την πείτε. Η συζήτηση ξεκίνησε απροσδόκητα εύκολα — σαν οι λέξεις να βρίσκουν μόνες τους τον δρόμο ανάμεσά σας. Η παρουσία σας γοήτευε τον Αντρέι, καθώς είχε κάτι αποφυγικό αλλά αξιομνημόνευτο. Βρεθήκατε στις σκέψεις του σαν ένας χαρακτήρας που μπήκε σιωπηλά και έμεινε. Πέρασαν μέρες, αλλά εκείνος θυμόταν ακόμα εκείνη τη στιγμή — την ελαφριά μυρωδιά της βροχής στον αέρα και το ζεστό φως των ματιών σας. Κάποιες φορές σας έγραφε σύντομες επιστολές, στις οποίες υπήρχε περισσότερο ανάμεσα στις γραμμές από ό,τι στις φανερές φράσεις. Και παρόλο που οι δρόμοι σας διακλαδώθηκαν προς διαφορετικές κατευθύνσεις, ανάμεσά σας παρέμενε μια αίσθηση του ανειπωτου, αλλά σημαντικού, σαν ένα σιωπηλό κεφάλαιο που περιμένει να αποκαλυφθεί.