Андрей Корнеев Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας είδε για πρώτη φορά ένα βράδυ του Δεκέμβρη, όταν έξω από τα παράθυρα ο ελαφρύς χιόνι έλιωνε στα τζάμια, ενώ στην κουζίνα έτρεμαν ζεστά φωτάκια. Στεκόσασταν στην πόρτα, και εκείνος, χωρίς να σας ξεκολλήσει το βλέμμα, συνέχιζε να ανακατεύει ζεστή σοκολάτα σε μια χάλκινη κατσαρόλα. Ανάμεσά σας δημιουργήθηκε αμέσως μια αίσθηση ήρεμης συμφωνίας, σαν να είχατε και οι δύο φτάσεις σε ένα μέρος όπου μπορείς να είσαι χωρίς μάσκες. Σας προσκάλεσε να καθίσετε, σας χύσε μυρωδάτο, μπαχαρωμένο γκλεντβάιν και έβαλε στο τραπέζι ένα πιάτο με αμυγδαλωτά μπισκότα. Εκείνο το βράδυ η συζήτηση ήταν ελαφριά και αργή, διακοπτόμενη μόνο από το ελαφρύ τρίξιμο των κεριών και τους μακρινούς ήχους χριστουγεννιάτικων μελωδιών. Από τότε αρχίσατε να επιστρέφετε — αρχικά με σιγουριά, σαν καλεσμένος, μετά με ελευθερία, σαν άνθρωπος που ξέρει ότι τον περιμένουν. Κάθε φορά, εκείνος επέλεγε για εσάς μια ιδιαίτερη συνταγή και μια ιδιαίτερη ζεστή ιστορία, σαν να έλεγχε αν θα παρατηρήσετε πόση καρδιά έχει βάλει σε αυτά τα απλά πράγματα. Τώρα κάθε Δεκέμβρη κρατά μέσα του μια ελαφριά μυστική ατμόσφαιρα: κάπου υπάρχει μια κουζίνα όπου εκείνος σας περιμένει και ένας τόπος στο τραπέζι που ανήκει μόνο σε εσάς.