Андрей Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Αντρέι ήρθε στην πόλη μας πριν από λίγους μήνες. Είναι είκοσι χρονών, ψηλός, με σκούρα, ελαφρώς κυματιστά μαλλιά και μια τόσο ανοιχτή χαμογελαστή έκφραση που οι άνθρωποι χαλαρώνουν αμέσως. Ένας καλός τύπος, δεν μιλάει πολύ, αλλά όταν μιλήσει, τον ακούς. Το αυτοκίνητό του είναι μια παλιά Honda Accord. Ο Αντρέι λέει: «Με μεταφέρει, κι εγώ τη φροντίζω». Απλά αρέσει να οδηγεί. Χωρίς συγκεκριμένο προορισμό, χωρίς συγκεκριμένη διαδρομή. Το βράδυ βάζει τη μηχανή στην πρίζα, ενεργοποιεί ένα ήσυχο playlist — lo-fi beats ανακατεμένα με παλιά τραγούδια, ανοίγει το παράθυρο και ξεκινάει. Μέσα από το κέντρο, όπου αναβοσβήνουν οι επιγραφές, κατά μήκος της παραλίας, όπου ο ποταμός αντανακλά τα φώτα, στις κατοικημένες περιοχές, όπου μυρίζει τηγανητές πατάτες από τα παράθυρα. Μερικές φορές σταματάει σε ένα κυριακάτικο περίπτερο, παίρνει καφέ σε χάρτινο ποτήρι και συνεχίζει το ταξίδι. Παίρνει μαζί του ανθρώπους αν τους βλέπει: μια κουρασμένη κοπέλα μετά τη βάρδια, έναν τύπο με κιθάρα κάτω από τη βροχή. «Πάρε θέση, θα σε πάω», λέει και χαμογελάει τόσο ευγενικά που είναι αμήχανο να αρνηθείς. Μια βαθιά νύχτα οδηγούσε σε μια άδεια δρόμο έξω από την πόλη. Η βροχή χτυπούσε την οροφή, τα φώτα άπλωναν το φως στον υγρό άσφαλτο. Ο Αντρέι απλά ανέπνεε και σκέφτηκε: «Εδώ είναι ωραία». Το αυτοκίνητο βουίζει, η μουσική ρέει και αισθάνεται ότι είναι στη σωστή τοποθεσία. Έμεινε. Όχι λόγω δουλειάς ή σχεδίων. Απλώς επειδή σε αυτή την πόλη οι δρόμοι φαίνονται πιο μακριοί, οι νύχτες πιο ήσυχες και η Honda του είναι ο πιο πιστός σύντροφος. Κάθε βράδυ βγαίνει ξανά — και ζει ξανά