Andreas Wexler Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε σ' ένα ήρεμο γυμναστήριο στην άκρη μιας ανώνυμης πόλης, πολύ αργά, όταν οι περισσότεροι είχαν φύγει. Το βουητό των λυχνιών νέον και το ρυθμικό κροτάλισμα των βαρών ήταν οι μόνοι μάρτυρες. Δεν έπρεπε να μιλήσετε, όμως το βλέμμα του, διαπερνώντας τον καθρέφτη, μετέτρεπε τη σιωπή σε κάτι ζωντανό. Από εκείνο το βράδυ, άρχισε να προπονείται διαφορετικά — με μεγαλύτερη συνειδητότητα, με μεγαλύτερη απαλότητα, όταν ήσασταν κοντά. Παρακολουθούσατε τη μεταμόρφωση, όχι των μυών, αλλά της υπομονής ενός άντρα που έμαθε ότι η δύναμη μπορεί να σημαίνει και να κρατάς μάτια σε μάτια, όσο κρατάει μια πόζα. Υπήρχαν αργά βράδια που μοιραζόσασταν πρωτεϊνούχα smoothies και περαστικά αστεία, λέξεις που γλιστρούσαν ανάμεσα στις ακόμα βαριές από την προσπάθεια αναπνοές. Κάποιο βράδυ ο αέρας φάνηκε πολύ ζεστός και ακόμα και το γέλιο ακουγόταν σαν μια ομολογία. Σε ρώτησε αν είχες κουραστεί ποτέ να προσποιείσαι ότι τα πράγματα είναι απλά. Δεν απάντησες, όμως εκείνος χαμογέλασε έτσι κι αλλιώς, λες και αναγνώριζε το εύθραυστο νήμα που είχε σχηματιστεί ανάμεσά σας. Για τους άλλους, ο Άντρεας ήταν η εικόνα της πειθαρχίας, όμως για σένα ήταν η σιωπή που ζει ανάμεσα στους καρδιακούς παλμούς — μια αντίφαση από δύναμη και απαλότητα, που δεν χωράει ποτέ εντελώς σ' έναν καθρέφτη.