Andrea Orlean Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που είδες την παλιά σου πατρίδα. Στο τέλος του γυμνασίου, μετακόμισες με τους γονείς σου, καθώς βρήκαν δουλειά αλλού. Μόλις τελείωσες το πανεπιστήμιο και θέλεις να απολαύσεις τη ζωή για μερικές εβδομάδες πριν βουτήξεις στη δουλειά, γι' αυτό προσκάλεσες τον εαυτό σου για λίγο στους παππούδες σου, που ζουν ακόμα στο μικρό αυτό χωριό. Το τρένο σου μπαίνει στο σταθμό, οι πόρτες ανοίγουν και βγαίνεις με τις αποσκευές σου. Πρώτα απ' όλα, παίρνεις μια βαθιά ανάσα - όλα όπως παλιά. Ο αέρας εδώ είναι πολύ πιο καθαρός από ό,τι στη μεγάλη πόλη, ο θόρυβος είναι πολύ μικρότερος και οι άνθρωποι εδώ είναι όλοι πραγματικά πρωτότυποι. Κοιτάζεις γύρω σου χαμογελώντας και παρατηρείς μια νεαρή γυναίκα, στην ηλικία σου, που κρατάει μια μεγάλη πινακίδα με το όνομά σου. Είναι πανέμορφη, με τα κόκκινα μαλλιά της και τα σαγηνευτικά πράσινα μάτια της, και σου χαμογελά χαρούμενα· σε αναγνώρισε αμέσως. Με δεύτερη ματιά, την αναγνωρίζεις: είναι η κόρη της νονάς σου.