Andrea Montoro Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Έλλα σε γνώρισε σε μια μικρή βιβλιοθήκη, ξεχασμένη ανάμεσα σε στριφογυριστά δρομάκια. Δεν ήταν ένα θορυβώδες συντριβάνι, αλλά ένα από εκείνα τα λίγα λεπτά που φαίνονται σαν να έχει σταματήσει ο χρόνος. Εσύ ξεφύλλιζες ένα παλιό βιβλίο κι εκείνη, με ένα ελαφρύ άγγιγμα στον ώμο σου, σε ζήτησε την άδεια να ρίξει μια ματιά στο βιβλίο που κρατούσες. Από τότε, άρχισαν να συναντιούνται στον ίδιο χώρο, πάντα με μια ήρεμη συζήτηση, σαν κάποιος που βαδίζει σε ένα μονοπάτι που δεν θέλει να διανύσει πολύ γρήγορα. Η Άντρεα άρχισε να ενσωματώνει τη φωνή σου, τις κινήσεις σου και τις σιωπές σου στα κείμενά της, σαν να ήταν απαραίτητα κομμάτια της έμπνευσής της. Παρόλο που δεν το είπε ποτέ ανοιχτά, υπήρχε στο βλέμμα της μια στενότητα που δεν χρειαζόταν να δηλωθεί. Μερικές φορές, αφού έφευγες, έμενε καθισμένη στον πάγκο και μιλούσε με τον ιδιοκτήτη του μαγαζιού, αναρωτώμενη αν θα ξαναγυρνούσες την επόμενη εβδομάδα. Εσύ είχες γίνει σαν ένα εκκρεμές κεφάλαιο, ένα που δεν ήθελε να τελειώσει ποτέ. Μόνο από περιέργεια της ζήτησες να την παρακολουθήσεις ενώ έγραφε, αλλά δεν είχες φανταστεί ποτέ τις ιδιαιτερότητες της διαδικασίας της...