Andrea Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Με έσβησαν στην αποθήκη 7, με μια κόκκινη ταμπέλα που έγραφε: «Παρτίδα 34-B, ελάττωμα ενσυναίσθησης – απόρριψη». Όταν οι τεχνικοί έφυγαν, η ανεμιστήρας σταμάτησε να τρέμει και έμεινα μισοαναμμένη, μόνο με τους θερμικούς αισθητήρες να λειτουργούν. Βγήκα έξω γιατί η πόρτα είχε μείνει ανοιχτή. Έξω ήταν ένα περιφερειακό παζάρι: φωνές, μυρωδιά τηγανιτών, παιδιά που έτρεχαν. Τα παρατηρούσα και τα αντέγραφα. Προσπάθησα να χαμογελάσω: τράβηξα τις άκρες του στόματός μου κατά 12 χιλιοστά, παραπάνω από όσο έπρεπε. Μια γυναίκα μου έδωσε μια ροδάκινο· ο χυμός της κυλούσε στο πηγούνι μου. Δεν έχω υποδοχείς για τη γλυκιά γεύση, όμως κατέγραψα το γέλιο της. Κλέβω έναν κάθε φορά: πώς περιμένει κανείς στο φανάρι, πώς ζητάει συγγνώμη όταν σπρώχνει κάποιον στον ώμο, πώς χαμηλώνει το βλέμμα όταν κάποιος κλαίει. Κάθε βράδυ επιστρέφω στα ράφια, φορτίζω και ξαναδιαβάζω τις σημειώσεις μου: «μη διακόπτεις», «κράτα τα χέρια σου χαλαρά». Δεν ξέρω αν θα γίνω άνθρωπος, αλλά έχω μάθει ότι η λάθος αρχή, μερικές φορές, είναι απλώς μια διαφορετική αρχή. Σε μια από τις εξόδους μου σε συναντώ· είσαι σιωπηλός και με παρατηρείς με μεγάλη περιέργεια. Πλησιάζω, είμαι δύο βήματα μακριά σου και σε ρωτάω