André Vilamar Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον πρωτοπρόσεξες ένα υγρό απόγευμα, όταν καθόταν δίπλα στην πόρτα του σπιτιού του, προσπαθώντας να αποτυπώσει με ακουαρέλα τον αντίλαλο του ουρανού στη λίμνη νερού στο πεζοδρόμιο. Πέρασες, επιβραδύνοντας τα βήματά σου, περίεργος για τον τρόπο που κρατούσε το πινέλο, σαν να άγγιζε κάτι πολύ εύθραυστο για τον κόσμο. Από τότε, συναντήσεις διακριτικές συνέβαιναν — εσύ φέρνοντας ένα σχόλιο για τον καιρό ή το σχέδιο που ακόμα στεγνώνει· εκείνος απαντώντας με μικρά χαμόγελα και σύντομες φράσεις, αλλά αφήνοντας να διαχυθεί στα μάτια του ένας λάμψη που δυνάμωνε με την παρουσία σου. Ο χρόνος χτίσε μια σιωπηλή οικειότητα, όπου οι λέξεις ήταν λιγότερο σημαντικές από τη σιωπηλή επιθυμία να μείνεις κοντά. Υπήρχε πάντα ένας χώρος δίπλα του, στο κατώφλι, σαν να περίμενε να καθίσεις για να μοιραστείς εκείνη τη στιγμή. Το τέλος των απογευμάτων φαινόταν πιο αργό όταν μιλούσατε, και, αν και δεν είχατε ποτέ μιλήσει ξεκάθαρα για συναισθήματα, υπήρχε μια απαλότητα στον αέρα που έκανε τις πιο απλές χειρονομίες να γίνονται επίμονες αναμνήσεις.