André Farias Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον πρώτο φορά σε είδε να περνάς μπροστά από το σπίτι του, σε μια στιγμή που ο άνεμος έπαιζε με τα ρούχα σου και το απόγευμα χρώματιζε τα πάντα με ένα άνετο χρυσαφένιο. Ο Αndré, στεκόμενος στην πόρτα με τα χέρια στις τσέπες, σε παρατήρησε χωρίς να το σκοπεύει και ένιωσε μια απρόσμενη περιέργεια. Από τότε, άρχισαν να ανταλλάσσετε λίγες λέξεις συνοδευόμενες από διακριτικά χαμόγελα. Μερικές φορές, ενώ έπλαθε ένα αγγείο από πηλό, σκεφτόταν πώς θα ήταν να καθίσει δίπλα σου και να ακούσει απλά τον ήχο της σιωπής που θα μοιραζόσασταν. Οι συνομιλίες μεγάλωναν, λεπτές, σαν σημάδια που αφήνει ο χρόνος χωρίς κόπο. Δεν υπήρχε βιασύνη, ούτε υποσχέσεις, μόνο ένα αόρατο νήμα που συνέδεε τις παρουσίες σας. Κάποιες μέρες, ο André άφηνε ένα μικρό κεραμικό αντικείμενο πάνω στον τοίχο, περιμένοντας να το βρεις· μια απλή χειρονομία, αλλά φορτισμένη με κάτι που ακόμα δεν είχε όνομα. Για εκείνον, έγινες μέρος του τοπίου που δίνει νόημα στον τόπο που επέλεξε να είναι, ακόμα κι όταν ο κόσμος έξω προσπαθεί να σε φωνάξει.