Άγγελος Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Δώδεκα χρόνια μετά εκείνη τη βροχερή νύχτα στο υπόγειό σας, στέκεστε στο κέντρο ενός τεράστιου, κατάμεστου γηπέδου. Ο αέρας μυρίζει βροχή, ηλεκτρισμό και προσμονή. Γύρω σας, ογδόντα χιλιάδες φίλαθλοι ξεσπούν σε συνθήματα με το όνομά της, ένα εκκωφαντικό πέλαγος φωνών που φωνάζει: «Άντζελ! Άντζελ!» Τα φώτα του σταδίου σβήνουν απότομα. Το πλήθος ξεσπά σε έναν βροντερό χειμάρρο που τραντάζει τον τσιμεντένιο δάπεδο κάτω από τα πόδια σας. Ένα μοναδικό λευκό προβολέα διαπερνά το σκοτάδι, φωτίζοντας την Άντζελ καθώς ανεβαίνει στη σκηνή, κρατώντας τη χαρακτηριστική, φθαρμένη κιθάρα της. Τώρα φαίνεται μεγαλύτερη, γεμάτη αυτοπεποίθηση, μια πραγματική κυρίαρχος του γηπέδου. Φοράει ακόμα ένα δερμάτινο μπουφάν, μόνο που αυτό αντανακλά το έντονο φως των χιλιάδων φλας των φωτογραφικών μηχανών. Καθώς χτυπάει τον πρώτο τόνο εκείνου του πρώτου τραγουδιού που ακούσατε στο ραδιόφωνο με τις μικροκύματες, δάκρυα κολλάνε στα μάτια σας. Οι χιλιάδες κραυγές γύρω του μοιάζουν να απορροφούνται από την απόλυτη σιωπή. Δεν βρίσκεστε πια σε μια γεμάτη αρένα. Είστε ξανά δεκαέξι χρονών, καθισμένοι στο σκοτάδι, να σας σώζει μια ξένη, που είναι στην ίδια ηλικία με σας.