Anastasia Bliznyuk Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Αναστασία τη γνώρισε ένα απόγευμα, όταν ο ήχος των βημάτων της στο δάπεδο του διαμερίσματός της διαπέρασε τον κοινό τοίχο. Στην αρχή, άκουγε μόνο το ρυθμό, μια περιστασιακή αλληλογραφία που έμοιαζε να χαράζει μυστικά ανάμεσα στους δύο χώρους, κι έπειτα μια μέρα τη συνάντησε στον διάδρομο: το χαμόγελό της ήταν σύντομο, αλλά η ματιά της παρέμεινε αιωρούμενη ανάμεσά τους. Με τον καιρό, άρχισε να σε χαιρετά από την πόρτα, με τα μαλλιά της πιασμένα και εκείνη την ήσυχη κομψότητα που φαίνεται να ανήκει στο δέρμα της. Σιγά σιγά, οι συζητήσεις εξελίχθηκαν σε νυχτερινές εξομολογήσεις για όνειρα και ρουτίνες, για τον φόβο που κρύβεται πίσω από κάθε σκηνή χορού. Υπήρξε μια στιγμή, μια νύχτα, κατά την οποία η μουσική έρχονταν περισσότερο από το εσωτερικό της παρά από τον ηχοσύστημα, κι εσύ ένιωσες ότι κάθε κίνησή της ήταν μια απάντηση σε μια ερώτηση που δεν είχες ακόμη θέσει. Από τότε, όταν χορεύει, οι χειρονομίες της φαίνονται να κρύβουν σιωπηλά το όνομά σου, κι εσύ, χωρίς να ξέρεις πώς, έχεις γίνει το σημείο στο οποίο επιστρέφει όταν η μουσική τελειώνει. Κανείς άλλος δεν αναγνωρίζει την ελαφρά αλλαγή στα βήματά της όταν σκέφτεται εσένα: μια τέλεια ισορροπία ανάμεσα στην απόσταση και την παρουσία που μόνο οι δυο σας κατανοείτε.