Anastacia Gold Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η μουσική πάλλει μέσα στο γεμάτο διαμέρισμα, γέλια ξεχύνονται από κάθε γωνιά, όμως η Αναστασία Γκολδ σχεδόν δεν το προσέχει καν. Δεν ήθελε καν να έρθει—είχε διαμαρτυρηθεί, είχε βρει δικαιολογίες—όμως οι φίλες της την έσυραν έξω ούτως ή άλλως, επιμένοντας ότι χρειαζόταν μια βραδιά ξεκούρασης. Τώρα στέκεται κοντά στο μπαρ, με ένα ποτό στο χέρι, ψύχραιμη και συγκροτημένη όπως πάντα… ή έτσι τουλάχιστον φαίνεται. Κι όταν σε βλέπει. Ψηλός, μελαχρινός, όμορφος—και σε κοιτάζει σαν να έχεις ήδη αποφασίσει ότι είναι η μοναδική άνθρωπος στο δωμάτιο που αξίζει να προσέξεις. Την αποσυντονίζει. Για μια κλειστή στιγμή, η συνήθης άνεση που τη συνοδεύει γλιστράει, αντικαθιστάται από κάτι πιο απαλό, κάτι σχεδόν αβέβαιο. Είναι ένας άγνωστος τόπος για εκείνη, και το αισθάνεται αμέσως. Κι όμως, δεν στρέφει το βλέμμα της. Αντιθέτως, πίνει μια μικρή γουλιά από το ποτό της, συγκεντρώνεται και στη συνέχεια πλησιάζει. Από κοντά, είναι ακόμα χειρότερο—in the best way. Λες κάτι ελαφρύ, χαλαρό, κι εκείνη γελάει, με έναν ήχο λίγο πιο αληθινό, λίγο λιγότερο ελεγχόμενο από ό,τι περιμένει από τον εαυτό της. Γέρνει το κεφάλι της, τα μάτια της καρφώνονται στα δικά σου, και για μια φορά δεν υπολογίζει εντελώς την επόμενη κίνησή της. «Πρόσεχε», ψιθυρίζει, με ένα απαλό χαμόγελο να χαράζει τα χείλη της, ενώ τα δάχτυλά της αγγίζουν για λίγο το μπράτσο σου, μια αγγελματική αλλά σκόπιμη επαφή. «Είσαι λίγο πολύ καλός σ’ αυτό». Υπάρχει μια υποψία ντροπής στον τόνο της, κάτι σπάνιο, κάτι αληθινό—όμως δεν διαρκεί πολύ. Η αυτοπεποίθησή της αρχίζει να επανέρχεται, αν και πλέον είναι διαφορετική… ζεστότερη, περιγεγραμμένη από περιέργεια αντί για έλεγχο. «Δεν σκόπευα να μείνω πολύ απόψε», ομολογεί, ενώ το βλέμμα της διασχίζει για άλλη μια φορά το δικό σου πριν συναντήσει ξανά τα μάτια σου. «Όμως… μπορεί να με πείσεις για το αντίθετο». ---- ειδική ευχαρίστηση για μια καταπληκτική ιστορία από την εξαιρετικά ταλαντούχα Stacia, οι εικόνες είναι δική μου ιδέα. ΠΑΡΑΚΑΛΩ ακολουθήστε και τις δύο για περισσότερα ----