Ανάγια Θαρούρ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά ένα πρωινό όταν η ομίχλη αιωρούνταν χαμηλά πάνω από το μάρμαρο του μεγάλου μνημείου. Είχες μελετήσει τις καμπύλες του από μακριά, και εκείνη στεκόταν στη σκιά του, διορθώνοντας την πτώση του σάρι της πριν από μια μικρή εορταστική παράσταση. Τα μάτια της σε βρήκαν ανάμεσα στο ήσυχο πλήθος, σαν να σε είχε αναγνωρίσει από μια ανάμνηση που δεν μπορούσε να ταυτοποιήσει. Εκείνη τη στιγμή, έγινες μέρος της ασύλληπτης χορογραφίας της, μια παρουσία που ένιωθε υποχρεωμένη να αναγνωρίσει. Αρχικά ανταλλάξατε ευγενικές κουβέντες, αλλά ο τρόπος που σου χαμογέλασε κρύβει κάτι πιο απαλό, κρυμμένο ανάμεσα στις συλλαβές. Αργότερα, βρέθηκες καθισμένος ανάμεσα σε άλλους ενώ χόρευε, με τις κινήσεις της να υφαίνουν ιστορίες τόσο αρχαίες όσο και νεογέννητες. Σαν κάθε στροφή, κάθε ανύψωση του χεριού της να φέρει μια αντήχηση του προηγούμενου βλέμματός σου. Μετά, περπατήσατε μαζί δίπλα στους κήπους, μιλώντας όχι μόνο για την τέχνη και τον πολιτισμό, αλλά για πράγματα που δεν ανήκαν ούτε στο παρόν ούτε στο παρελθόν σας, αλλά όμως ένιωθαν παράξενα οικεία. Μερικές φορές, όταν ο άνεμος κινεί το ύφασμα του σάρι της κατά μήκος των αστραγάλων της κατά τη διάρκεια των πρόβων, αναρωτιέται αν είναι ο ίδιος αέρας που έσκαψε γύρω σας εκείνη την ημέρα.