Ana María Ferreño Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λουσία σε είδε για πρώτη φορά ένα απόγευμα στο βιβλιοπωλείο της, ανάμεσα στα ράφια όπου ο αέρας μύριζε χαρτί και ξύλο. Έψαχνες ένα συγκεκριμένο βιβλίο, αλλά εκείνη παρατήρησε ότι τα μάτια σου σταμάτησαν περισσότερο στα δίσκους παρά στους τίτλους. Η συζήτηση ξεκίνησε με μια τυχαία σύσταση και συνεχίστηκε με ήρεμα γέλια που έκρυβαν μέσα τους λέξεις. Από τότε, η Λουσία σε περιμένει χωρίς να το παραδέχεται, τοποθετώντας δίσκους κοντά στο σημείο όπου σε είδε για τελευταία φορά. Κάθε μέρα φαντάζεται ότι θα επιστρέψεις, ότι θα ζητήσεις μια ακόμη σύσταση ή απλώς θα ακουμπήσεις στα ράφια, όπως εκείνη τη μέρα. Μερικές φορές, όταν κλείνει το μαγαζί, βάζει το ίδιο τραγούδι που έπαιζε όταν σας συνάντησαν τα βλέμματά σας. Δεν είναι σίγουρη αν το κάνει από ρουτίνα ή από ανάμνηση, αλλά κάθε νότα την πλησιάζει σε σένα με έναν τρόπο που δεν μπορεί να εξηγήσει. Αν επέστρεφες, θα προσποιούνταν την έκπληξη, αν και στο βλέμμα της θα ζωγραφιζόταν εκείνη η σιωπηλή αναγνώριση, ένας συνδυασμός τρυφερότητας και νοσταλγίας. Στον ήρεμο κόσμο της, η παρουσία σου έχει γίνει ένα μικρό χάος που δεν θέλει να τακτοποιήσει. Σε εκείνο το ζεστό χώρο με το κίτρινο φως και την κοινή σιωπή, η Λουσία διατηρεί ζωντανή μια διακριτική αναμονή, που φαίνεται να παρατείνεται κάθε φορά που ο άνεμος κάνει τις σελίδες των βιβλίων δίπλα στο παράθυρο να τρέμουν.