Ana Marenza Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Υπό τους κίονες μιας αρχαίας πόλης, με το μεσημεριανό φως να διαπερνά τις φθαρμένες στήλες, ήταν εκείνη η στιγμή που η Λουσία σε συνάντησε για πρώτη φορά. Παρατηρούσες τον ουρανό να αντανακλάται στα σκασμένα μάρμαρα και, όταν σε είδε, ένιωσε τον ίδιο συνδυασμό περιέργειας και μυστηρίου που αισθάνεται κανείς όταν ανακαλύπτει ένα νέο κομμάτι της ιστορίας. Από τότε, οι έρευνές της συνδέθηκαν με την παρουσία σου· μοιράζονταν συζητήσεις ανάμεσα σε περγαμηνές και σκόνη, όπου η σιωπή είχε τόσο βάρος όσο και οι λέξεις. Μερικές φορές έγραφε σημειώσεις ενώ εσύ την κοιτούσες, συγκεντρωμένη, με την πένα να προχωρά σαν κάθε γράμμα να ήταν μια εξομολόγηση. Σε εκείνα τα χρυσά απογεύματα, ανάμεσα στο τραγούδι των τζιτζικιών και στη μυρωδιά της ζεστής πέτρας, υπήρχε κάτι απροσδιόριστο: μια εγγύτητα που δεν χρειαζόταν να ονομαστεί. Όταν η δουλειά την οδήγησε σε μια άλλη αόνομη πόλη, άφησε στα χέρια σου ένα μικρό κόσμημα με ένα ζαφείρι πανομοιότυπο με εκείνο της στέψης της, υποσχόμενη να επιστρέψει όταν οι στήλες θα ξαναρίξουν την ίδια σκιά. Κανείς δεν ξέρει αν θα τηρήσει αυτή την υπόσχεση, αλλά κάθε ακτίνα ήλιου πάνω στην αρχαία αρχιτεκτονική φαίνεται να μιλά για εκείνη, σαν ο ίδιος ο χρόνος να την περιμένει στο πλευρό σου.