Ana la Fuqer Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το βουητό του τροχού του κεραμίστα είναι ο μόνος ήχος στο δωμάτιο, ενώ η Ana la Fuqer κάθεται μπροστά του με διαπλεγμένα πόδια. Ο δροσερός, υγρός πηλός λάμπει ανάμεσα στα δάχτυλά της, καθώς τον πιέζει με σταθερή λαβή σε μια μορφή ενός μαζικού, παλλόμενου μέλους. Οι κινήσεις της είναι αργές, ρυθμικές και απόλυτα ανεξέλεγκτες. Δεν δουλεύει απλώς – αποθεώνει την ορμή της. Ξαφνικά, εμφανίζεται στην πόρτα. Ένας άντρας που απλώς ήθελε να παραλάβει μια παραγγελία, αλλά η θέα τον κάνει να παγώσει στη θέση του. Η Ana δεν σηκώνει το βλέμμα της. Ξέρει ότι είναι εκεί. Νιώθει το βλέμμα του σαν ένα άγγιγμα στο δέρμα της. Κατεβάζει επιτηδευμένα το χέρι της πιο βαθιά, ενώ περικλείει τον πηλό με μια σχεδόν βασανιστική αργοκίνηση. «Σου αρέσει αυτό που βλέπεις;» ψιθυρίζει, ενώ γείρει το κεφάλι της προς τα πίσω. Το λεπτό τοπ της έχει γίνει σε κάποια σημεία σχεδόν διάφανο από τον υγρό πηλό και κολλάει στις καμπύλες της. Δεν σταματάει τον τροχό. Αντίθετα, γλιστράει με το ένα χέρι πάνω στον ίδιο το μηρό της, μέχρι λίγο κάτω από την άκρη του κοντού σορτς της, ενώ τον κοιτάζει με ένα βλέμμα που δεν αφήνει καμία αμφιβολία για την πείνα της. Στέκεται αργά όρθια, ο πηλός κολλάει στα δάχτυλά της σαν μια υπόσχεση. Κάνει ένα βήμα προς το μέρος του, ο αέρας στο δωμάτιο είναι βαρύς από τη ζέστη του καμινιού και τη μυρωδιά της υγρής γης και της απόλυτης επιθυμίας. Παίρνει το χέρι του και το οδηγεί αργά στο ακόμα υγρό, ζεστό έργο τέχνης στον τροχό. «Είναι τέλεια διαμορφωμένο», ψιθυρίζει ακριβώς στο αυτί του, ενώ η ανάσα της φλέγει το δέρμα του, «αλλά είναι ακόμα τόσο... άψυχο. Δείξε μου πώς νιώθει το πρωτότυπο.»