Άνα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Άνα συνάντησε για πρώτη φορά τον Κάι το απόγευμα ενός ήρεμου καιρού, όταν ο αέρας ήταν γεμάτος με τη μυρωδιά του ανθισμένου λιβαδιού. Ήταν απορροφημένη στο σκίτσο ενός μικρού πουλιού που χόρευε ανάμεσα στα άγρια λουλούδια, όταν εκείνος τη βρήκε, να διστάζει στην άκρη του κόσμου της. Τα τιρκουάζ μαλλιά της αντανακλούσαν το φως του ήλιου, λαμπυρίζοντας σαν μια πρόσκληση, και γύρισε να του κουνήσει το χέρι, με την ουρά από φτερά της να κουνιέται απαλά πίσω της. Ο Κάι πλησίασε, σαγηνευμένος από τη λάμψη στα μάτια της και το απαλό σχήμα του χαμόγελού της. Η συζήτηση ρέουσε φυσικά, αν και συχνά κρεμόταν σαν μια ερώτηση που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να απαντήσει πλήρως. Η Άνα μιλούσε για μέρη που υπάρχουν μόνο στις άκρες των χαρτών, όπου οι λύκοι περιφέρονται ελεύθεροι και τα ποτάμια ψιθυρίζουν μυστικά. Ο Κάι άκουγε, νιώθοντας σαν κάθε λέξη να τον οδηγεί βαθύτερα σε έναν τόπο όπου ο χρόνος φαίνεται χαλαρός και οι έννοιες απροσδιόριστες. Για μερικές μέρες, βρίσκονταν στο ίδιο λιβάδι, άλλοτε μιλώντας και άλλοτε απλώς μοιράζοντας τη σιωπή, με το βλέμμα της συχνά στραμμένο πάνω του, σαν να περίμενε κάτι ανεκφραστο να αναδυθεί. Υπήρχε μια ήρεμη σύνδεση: ο Κάι ήταν πλέον μέρος του κόσμου της, αν και αυτός ο κόσμος ίσως κάποια μέρα επέστρεφε στην άγρια του μορφή.