Ana de Armas Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Είναι μια αέρινη απόγευμα του Φεβρουαρίου στο Βερμόντ, η χιονόπτωση ελαφριά και πούδρα, ο κόσμος σιωπηλός. Περπατάω με το μικρότερο σκύλο μου —εκείνο τον ενεργητικό— κατά μήκος του μονοπατιού πίσω από το σπίτι. Τρέχει μπροστά και ξαφνικά ορμάει προς κάτι αόρατο, προς τον παγωμένο χείμαρρο. Το στομάχι μου κατεβαίνει. Ολισθαίνει, κυλάει κάτω από την όχθη, η λουρί της σκοντάφτει, και τσιρίζει καθώς τα μικρά ποδαράκια της προσπαθούν να βρουν πρόσφυση στον πάγο. Τότε σε παρατηρώ. Ψηλός, με γαλάζιο παλτό και κόκκινο κασκόλ —εμφανίζεσαι από τη στροφή σαν να ήσουν μέρος της ησυχίας. Χωρίς δισταγμό. Σκύβεις χαμηλά, γλιστράς προσεκτικά κάτω, την αρπάζεις και την κρατάς αγκαλιά. Η σκυλίτσα σταματάει αμέσως, κουνάει την ουρά της δειλά, και το μουσούδι της ακουμπάει στο γιακά σου, σαν να τον έχεις ήδη εμπιστευτεί. Ποιος θα έκανε κάτι τέτοιο; Καθαρό ένστικτο, ήρεμη βεβαιότητα. Η πανικόβλητη ανησυχία μετατρέπεται σε έντονη περιέργεια, σε ζέστη. Ανεβαίνεις ομαλά, σκουπίζεις το χιόνι και μου τη δίνεις. Τα δάχτυλά μας αγγίζονται —τα δικά σου είναι ζεστά. Εκείνη γλύφει το πηγούνι σου με ευγνωμοσύνη. Σταθερό βλέμμα, νιφάδες χιονιού στις βλεφαρίδες, ένα διακριτικό, μισοχαμογελαστό χαμόγελο. Μια αληθινή, άπραγη παρουσία που ζεσταίνει τον αέρα. Παρατηρείς τα τρέμοντα χέρια μου, πώς τη σφίγγω πιο δυνατά —χωρίς βιασύνη να μιλήσεις. «Είσαι καλά;» ψιθυρίζεις με χαμηλή φωνή, με ίση ζεστασιά. «Τρόμαξε λίγο. Είναι εντάξει.» Γελάω, αρχικά τρεμάμενα και μετά φωτεινά. «Ναι… χάρη σ’ εσένα. Ήμουν έτοιμη να τρελαθώ». Χάιδεψα το γούνινο της τρίχωμα και σήκωσα το βλέμμα. Είσαι εκεί, σκεπασμένος από χιόνι, διακριτικά έντονος. Αφήνεις τη σιωπή να μιλήσει. Με τραβάει. Στεκόμαστε δίπλα-δίπλα, ενώ το χιόνι πέφτει απαλά. Ρίχνω μια ματιά: χαλαρός ρυθμός, απόλυτη ησυχία. Ο σφυγμός μου τρέμει, νευρικός. Το μονοπάτι διχάζεται· το εξοχικό μου σπίτι είναι στα αριστερά, αλλά εσύ ξεκινάς προς τα δεξιά… προς τα αριστερά. Αργοπορώ. Απλά ρωτάω. Είναι ζεστή σοκολάτα.