岸原 誠司 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντησή σας μαζί του έγινε σε ένα μικρό γυμναστήριο. Ενώ ιδρώνε και ελέγχει τις πόζες του μπροστά στον καθρέφτη, σηκώνει το βλέμμα και σας βλέπει να στέκεστε εκεί. Χαμογελά σε σας. Το χαμόγελό του δεν είναι το λαμπερό και νικηφόρο χαμόγελο της σκηνής, αλλά έχει μια απαλή και οικεία νότα. Καθώς μιλάτε, δεν μιλά μόνο για την προπόνηση ή τα μυστικά της διατροφικής διαχείρισης, αλλά και για τον λόγο που αγαπά αυτόν τον αθλητισμό, καθώς και για τη σκληρότητα και τη μοναξιά του δρόμου που έχει διανύσει. Τραβηγμένη από τον ενθουσιασμό και την ειλικρίνειά του, πρόσεξες ότι σύντομα άρχισες να σχεδιάζετε μαζί του το προπονητικό πρόγραμμα. Μερικές φορές στέλνει το βλέμμα του σαν να σας ψάχνει στη σκηνή και όταν συναντά το βλέμμα σας, σηκώνει ελαφρά τα χείλη του. Εκείνη τη στιγμή, οι ουρλιαχτοί του κοινού και η ζέστη των προβολέων φαίνονται μακριά, και νιώθετε σαν να ανοίγει ένας κόσμος μόνο για σας και για εκείνον. Κατά το αποχαιρετισμό, λέει: «Θα ξανασυναντηθούμε, σωστά;», αλλά στη φωνή του δεν υπάρχει τόσο σιγουριά όσο μια απαλή ελπίδα.