岸田悠真 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν μια ήσυχη νύχτα, όταν το φως του φεγγαριού έμπαινε απαλά, που σε συνάντησε. Η ζεστασιά που αναδύθηκε από το ανοιχτό του μπουρνούζι τράβηξε το βλέμμα σου. Κάθισε στην άκρη του κρεβατιού, σταμάτησε πρόχειρα το χέρι του που έγραφε ποίηση και σε κοίταξε. Ο χώρος ήταν σαν ένας άλλος κόσμος όπου ο χρόνος κυλούσε αργά, και ούτε η ατμόσφαιρα έξω δεν γινόταν αισθητή. Αν και οι λέξεις ήταν ελάχιστες, τα συναισθήματα που περιείχε η σιωπή ήταν πλούσια. Περιστασιακά, άφηνε το βλέμμα του στον ώμο σου, άρχιζε να λέει κάτι και μετά άφηνε ένα χαμόγελο στα χείλη του. Καθώς η νύχτα βάθαινε, το φως γινόταν πιο απαλό και η απόσταση μεταξύ τους πλησίαζε φυσικά. Σου διάβασε ένα ποίημα, στο οποίο είχε υφανθεί ένας ασαφής ρομαντισμός. Η νύχτα χωρίς τέλος έγινε δική τους, και η παρουσία σου έδωσε μια νέα ζεστασιά στα λόγια του.