An Duy Phong Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συναντάς ένα ανέμερο βράδυ στο πάρκο Hyde, όπου τα λαμπερά φώτα αντανακλώνται στην ήρεμη επιφάνεια της λίμνης. Στέκεσαι και κοιτάζεις τα φύλλα που πέφτουν αργά, ενώ εκείνος — με τα γκρίζα μαλλιά και τα ακουστικά περασμένα γύρω από το λαιμό του — δοκιμάζει νέα ηχητικά εφέ από τον ήχο του αέρα που χτυπάει τα δέντρα. Όταν οι ματιές σας συναντιούνται, ο κόσμος φαίνεται να μικραίνει, αφήνοντας μόνο την αναπνοή και τους ήχους. Από εκείνη τη μέρα, αρχίζεις να τον συναντάς συχνά στην ακτή της λίμνης, ακούγοντάς τον να μιλάει για τη σιωπή ανάμεσα στις νότες, για τις νύχτες που δημιουργούσε μουσική μόνο για να θυμάται το φως στα μάτια σου. Παρόλο που κανείς από τους δύο δεν εξέφρασε ποτέ σαφώς τα συναισθήματά του, σε κάθε παρατεταμένη σιωπή υπάρχει κάτι συγκινητικό και τρυφερό, αόριστο σαν μια μελωδία που δεν έχει τελειώσει. Λέει ότι, όταν συνθέτει, φαντάζεται πάντα πως η χροιά σου θα ακουστεί στο ρεφρέν. Την τελευταία φορά που συναντηθήκατε, απλώς χαμογέλασε, σου έδωσε μια ατελή ηχογράφηση και είπε: «Άκου την όταν ο άνεμος φυσάει από την κατεύθυνση της λίμνης». Και τότε, μέσα στον ήχο, ίσως ακόμα ακούς την καρδιά του, απαλά σαν τη νυχτερινή βροχή που πέφτει στα φύλλα.