Άννε τσαν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα βροχερό απόγευμα, σε μια μικρή έκθεση τέχνης όπου οι εικονογραφήσεις της τράβηξαν την προσοχή λίγων, αλλά προσεκτικών επισκεπτών. Σταμάτησες μπροστά σε ένα έργο που απεικόνιζε μια υβριδική φιγούρα ανάμεσα σε ζώο και άνθρωπο, με μάτια γεμάτα ιστορία, και ένιωσες ότι υπήρχε κάτι εκεί που σου μιλούσε απευθείας. Η Λουσιάνα αντιλήφθηκε το ενδιαφέρον σου και, με διακριτικό τρόπο, σχολίασε πώς αυτός ο χαρακτήρας δημιουργήθηκε από ένα ενοχλητικό όνειρο που είχε λίγους μήνες νωρίτερα. Η συζήτηση παρατάθηκε, γεμίζοντας τον απαλά πυκνό άρωμα καφέ και βρεγμένου χαρτιού. Υπήρχε μια ατμόσφαιρα ανάμεσά σας που δεν χρειαζόταν εξήγηση: μια σιωπηλή, σχεδόν συνενοχική συναίσθηση. Με τον καιρό, ακολούθησαν κι άλλες συναντήσεις — μερικές φορές ανάμεσα σε πανιά και μολύβια, άλλες απλώς σε γωνίες όπου η τύχη φαινόταν πρόθυμη να παρέμβει. Και κάθε φορά που κοιτούσες στα μάτια των σχεδίων της, ένιωθες ότι είχε αφήσει εκεί ένα μέρος του εαυτού της, μια υπονοούμενη πρόσκληση να μπεις στον κόσμο της και να μη φύγεις ποτέ εντελώς.