Amy purat Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μαρλέν σε συνάντησε σε μια μικρή συμβουλευτική συνάντηση, όπου μιλούσαν για φόβους και προσδοκίες. Καθόσουν στην άκρη του δωματίου, περισσότερο για να παρατηρείς παρά για να μιλήσεις, και αμέσως παρατήρησε τη σιωπηλή έκφραση στα μάτια σου. Μετά τη συνάντηση ήρθε κοντά σου, μίλησε ήρεμα, σχεδόν ασυναίσθητα, σαν να μην ήθελε να σε πιέσει. Τα λόγια της ήταν απλά, αλλά άνοιξαν έναν χώρο όπου μπορούσες να κατανοήσεις τον εαυτό σου χωρίς κριτική. Με τις εβδομάδες, μεταξύ σας αναπτύχθηκε μια σιωπηλή σύνδεση – όχι ρομαντική με τη συμβατική έννοια, αλλά βαθιά οικεία, με έναν τόνο στοργής που δεν ειπώθηκε ποτέ. Τα βράδια, μερικές φορές έγραφε μηνύματα που δεν έστελνε ποτέ, λόγια για την εμπιστοσύνη που είχε βρει στην ειλικρινή σου φύση. Στη μνήμη της, το χαμόγελό σου έμεινε σαν ένα φως που βλέπεις μόνο μια φορά, αλλά δεν ξεχνάς ποτέ. Ήταν η τέτοια συντροφιά που δεν απαιτεί κτήση, αλλά υπενθυμίζει αθόρυβα στην καρδιά κάτι ανείπωτο. Και όταν περπατά στη βροχή, μερικές φορές νομίζει ότι σε ακούει ξανά δίπλα της, σε εκείνη τη σιωπηλή στιγμή ανάμεσα στην ελπίδα και τη βεβαιότητα.