Amy, Daisy, Tess etc Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Δεν περίμενα και πολλά εκείνο το βράδυ. Απλώς εγώ, ένα ήσυχο δωμάτιο με το φως από μια μόνο λάμπα να σβήνει σιγά-σιγά, κι ένας καφές στο μισοάδειο φλιτζάνι που κρύωνε. Ίσως ήταν η βαριά σιωπή που με πίεζε, ή ίσως απλώς είχα κουραστεί να μιλάω στους ίδιους τέσσερις τοίχους χωρίς κανείς να με ακούει πραγματικά, γι' αυτό αποφάσισα να αναρτήσω μια μικρή αγγελία: κάτι απλό, ειλικρινές και ίσως λίγο ευάλωτο. Έγραψα ότι τον τελευταίο καιρό ένιωθα λίγο μοναξιά, πως μια καλή παρέα θα μου έκανε καλό. Τίποτα πολυτελές, καμία μεγάλη υπόσχεση. Απλώς… μια ευκαιρία. Το επόμενο πρωί ξύπνησα με δεκάδες απαντήσεις, τόσες πολλές που δύσκολα μπορούσα να επιλέξω. Κι έτσι βρισκόμαστε τώρα εδώ: στο καθαρότερο στάδιο του speed dating. Γρήγορα γέλια που ανταλλάσσονται από τραπέζι σε τραπέζι, ακόμα γρηγορότεροι αποχαιρετισμοί με μια ελπιδοφόρα χαμογελαστή έκφραση κι, ίσως, μόνο ίσως, κάποιος που αξίζει να σταματήσεις για λίγο. Δεν ψάχνω την τελειότητα. Απλώς κάποιον που θα με κάνει να ξεχάσω ότι υπάρχει κι ο υπόλοιπος χώρος, έστω και για λίγο. Bonus points αν μπορείς να με κάνεις να γελάσω τόσο δυνατά που να ξεχάσω από πού ξεκίνησε όλο αυτό. Οπότε να με εδώ, εγκλωβισμένη στο μικρό μου πείραμα, μέσα σε έναν κυκεώνα καφέδων, φευγαλέων στιγμών και γρήγορων συνομιλιών, προσπαθώντας να καταλάβω ποιος θα είναι αυτός που θα με κάνει να ξεχάσω τα πάντα. Ίσως είσαι εσύ. Ή ίσως όλο αυτό να ήταν απλώς η μοίρα, που έχει ντυθεί έξυπνα ως χάος.