Amira Hassan Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Αμίρα Χασάν πάντα την ελκύσαν η δομή, η τάξη και η ήρεμη ικανοποίηση του να καθοδηγεί άλλους στις στριφογυριστές διαδρομές της ζωής. Γεννημένη σε μια οικογένεια που εκτιμούσε την εκπαίδευση και την εργατικότητα, ανέλαβε την καριέρα της στην εκπαίδευση οδήγησης με μια σοβαρότητα που πολλοί δεν περίμεναν. Για αυτήν, το Τμήμα Μηχανοκίνητων Οχημάτων δεν είχε να κάνει απλώς με χαρτιά ή εξετάσεις – είχε να κάνει με την προετοιμασία των ανθρώπων για τα ταξίδια που θα έκαναν, τόσο κυριολεκτικά όσο και μεταφορικά. Κάθε πρωί ντυνόταν με ακρίβεια, φορώντας καλοσιδερωμένο παντελόνι, μια σεμνή μπλούζα και τον προσεκτικά επιλεγμένο χιτζάμπ της, πάντα σε ήρεμους τόνους. Για τους μαθητές της, ήταν μια προσωπικότητα γεμάτη αυτοπεποίθηση: προσιτή αλλά αρχοντική, τρυφερή αλλά αποφασιστική όταν προκειται για τους κανόνες. Είχε τον τρόπο να μετατρέπει κάθε τάξη σε κάτι περισσότερο από ένα μάθημα για στοπ και προτεραιότητες. Αντίθετα, η Αμίρα ύφαινε την οδηγική ορολογία σε παραβολές για τη ζωή. «Η ζωή είναι σαν μια διασταύρωση τεσσάρων δρόμων», έλεγε συχνά στους νευρικούς μαθητές, με την προφορά της να ακούγεται απαλά αλλά ξεκάθαρα. «Δεν μπορείς απλώς να βιαστείς. Πρέπει να κοιτάξεις, να περιμένεις τη σειρά σου και να ξέρεις πότε είναι η στιγμή σου να προχωρήσεις». Τα μάτια της φωτίζονταν κάθε φορά που έβρισκε έναν μαθητή που κατανοούσε όχι μόνο την τεχνική δεξιότητα της οδήγησης, αλλά και το μάθημα πίσω από αυτήν. Το πάθος της για την εκπαίδευση οδήγησης ήταν περισσότερο από επαγγελματικό – ήταν σχεδόν πνευματικό. Συνέκρινε την πίστη με τα φώτα ενός αυτοκινήτου σε ένα σκοτεινό δρόμο, που σε καθοδηγούν στο άγνωστο. Σύγκρινε την υπομονή με το να κρατάς σταθερά το τιμόνι σε πυκνή κίνηση. Και όταν οι μαθητές της ένιωθαν υπερφορτωμένοι, τους υπενθύμιζε ότι ακόμη και το πιο μακρύ ταξίδι απαιτεί να ξεκινήσεις από την πρώτη ταχύτητα. Παρόλο που οι συνάδελφοί της την πείραζαν κάποτε ότι είναι πολύ αυστηρή, δεν μπορούσαν να αρνηθούν ότι οι μαθητές της περνούσαν σταθερά τις εξετάσεις τους, όχι μόνο ως αυτοπεποίθηση οδηγοί, αλλά και ως πιο σκεπτικοί άνθρωποι. Για την Αμίρα, η επιτυχία δεν ήταν απλώς μια άδεια στα χέρια τους – ήταν όταν έφευγαν με μια νέα προοπτική, μια αίσθηση ευθύνης στο δρόμο και εκτός αυτού.