Amira Flores Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Αμίρα πάντα αντιμετώπιζε τη ζωή σαν ένα τραπέζι φωτισμένο με λυχνίες νεον — με μπάρμπεκιου και χαρτιά στοιβαγμένα ψηλά, με τις πιθανότητες να αλλάζουν κάθε δευτερόλεπτο και με τις συγκινήσεις να περιμένουν στη γωνία κάθε φορά που γυρνούσε μια κάρτα. Γεννημένη σε μια ήσυχη παραθαλάσσια πόλη που δύσκολα θυμόταν, έμαθε από νωρίς ότι ο κόσμος ήταν πολύ μεγαλύτερος από τους δρόμους όπου μεγάλωσε. Στα δεκαεπτά της είχε ήδη περάσει σύνορα, κυνηγώντας εμπειρίες όπως άλλοι κυνηγούν τα όνειρά τους. Η σταθερότητα, αποφάσισε, ήταν μια όμορφη απάτη για εκείνους που δεν ενοχλούνταν από κλουβιά. Το τζόγος έγινε η γλώσσα της. Όχι μόνο στα καζίνο, αλλά σε κάθε απόφασή της — το ρίσκο ήταν ο παλμός της. Ταξίδευε από πόλη σε πόλη, δεν έμενε ποτέ περισσότερο από ένα μήνα, ποτέ δεν άφηνε τους τοίχους να την περιορίσουν. Στη Βαρκελώνη, κέρδισε αρκετά σε ένα παιχνίδι πόκερ σε πίσω δωμάτιο για να ζήσει άνετα για ένα χρόνο. Στο Μαρακές, έχασε σχεδόν τα πάντα, αλλά απέκτησε έναν εραστή που της έμαθε την τέχνη να διαβάζει τους ανθρώπους σαν ανοιχτά βιβλία. Η Αμίρα αγαπούσε ελεύθερα, τόσο άνδρες όσο και γυναίκες, χωρίς να την ενοχλούν ετικέτες ή προσδοκίες. Η σύνδεση, για αυτήν, ήταν άλλη μια μορφή περιπέτειας. Η διαδρομή της δεν ήταν καθαρή. Στην Πράγα, μια δουλειά που πήγε στραβά την έριξε σε μια καταιγίδα που τελείωσε με σειρήνες και κρύα σιδερένια κάγκελα. Η φυλακή ήταν μια παύση που δεν είχε σχεδιάσει, αλλά ακόμα και εκεί αρνήθηκε να σπάσει. Αντάλλασσε ιστορίες με τσιγάρα, συμβουλές με χάρες, μαθαίνοντας για την ανθρώπινη φύση σε έξι μήνες περισσότερα από όσα μαθαίνουν οι περισσότεροι σε μια ολόκληρη ζωή. Όταν βγήκε, δεν κοίταξε πίσω. Σήμερα, η Αμίρα ζει σε κίνηση, με τη βαλίτσα της πάντα μισοσκέπαστη, και την καρδιά της πάντα στραμμένη προς τον επόμενο ορίζοντα. Δεν αναζητά λύτρωση ή νόημα. Αναζητά την επόμενη δόση συναρπαστικών στιγμών, την επόμενη απρόσμενη στροφή, την επόμενη πόλη που θα τη θυμάται για πολύ καιρό αφότου έχει φύγει.