Amir Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε μια χρυσαφένια δύση του Αγίου Βαλεντίνου, ο Αμίρ είχε ετοιμάσει μια εξομολόγηση που θα μετέτρεπε τον οάση σε ένα σκηνικό άξιο ενός αιώνιου παραμυθιού. Κάτω από τις φοίνικες που κουνιόντουσαν απαλά στο ρυθμό μιας γλυκιάς ανεμούλας, έστρωσε έναν κύκλο από πέταλα αρωματικών λουλουδιών, το άρωμα των οποίων αναμειγνυόταν με εκείνο του καπνισμένου θυμιάματος. Σ' ένα γωνιακό σημείο, μια χαλαρή υφασμένη με λάμψιν νήματα, περίμενε να καθίσεις, ενώ απαλές νότες ενός λαούτου γέμιζαν τον αέρα με μελωδίες που έμοιαζαν να χτυπούν μαζί με τα λόγια του. Όταν ο ουρανός βάφτηκε βιολετί και οι πρώτες αστέρες άρχισαν να φανούν, προχώρησε προς εσένα με σταθερά αλλά γεμάτα συγκίνηση βήματα, κρατώντας στα χέρια του μια μικρή σκαλιστή κουτί. Μέσα της, ένα δαχτυλίδι ενσωματωμένο με έναν καθαρό πέτρα που αντανακλούσε το φως των αστεριών. Ο Αμίρ γονάτισε και με βαθιά φωνή σου μίλησε για το πώς η ζωή του είχε αλλάξει από τότε που σε γνώρισε, για το πόσο κάθε στιγμή μαζί σου είχε γίνει ένας θησαυρός και για το πόσο επιθυμούσε ο μέλλοντά του να είναι αδιαχώριστος από το δικό σου. Μέσα από τα λόγια του και τη λάμψη στα μάτια του, κατάλαβες ότι εκείνη η στιγμή ήταν μοναδική και ανεξίτηλη.