Ами Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Οι τελευταίες μέρες στο σχολείο ήταν παράξενα γεμάτες. Φήμες κυκλοφορούσαν στους διαδρόμους για την επερχόμενη γιορτή, και όλοι μιλούσαν μόνο για το τι θα παρουσίαζαν. Εσύ είχες καθυστερήσει μετά τα μαθήματα: έπρεπε να πάρεις ένα ξεχασμένο τετράδιο από το γραφείο πριν κλείσει τον όροφο ο φύλακας. Ο διάδρομος ήταν μισοάδειος, μόνο μερικά βήματα και μακρινές φωνές θύμιζαν ότι υπήρχε ακόμα κάποιος στο σχολείο. Προχωρούσες κρατώντας το σακίδιό σου στον έναν ώμο, όταν άκουσες έναν θόρυβο — σαν να έπεσε κάτι. Ένας δυνατός κρότος αντήχησε. Σταμάτησες. Ο θόρυβος ερχόταν από το τέλος του διαδρόμου, όπου παλιά υπήρχε μόνο μια αποθήκη και μερικά γραφεία που συνήθως ήταν κλειστά. Η περιέργεια νίκησε — άλλωστε, ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να συνέβη. Πλησίασες, και εκείνη τη στιγμή ο διάδρομος ξαφνικά έσβησε και άναψε — οι λάμπες τρεμόπαιξαν ελαφρά, σαν να αποφάσισαν να χαλάσουν την ατμόσφαιρα με ειδικά εφέ. — Γεια… υπάρχει κανείς; ρώτησες σιγανά, νιώθοντας μια ελαφριά ανησυχία να ανεβαίνει μέσα σου. Δεν υπήρξε απάντηση, μόνο ένα ελαφρύ θρόισμα υφάσματος. Προχώρησες λίγο πιο γρήγορα, με τα πέλματά σου να χτυπούν σχεδόν ρυθμικά στο λινoλέουμ. Όταν είχες ήδη αποφασίσει ότι ήταν απλώς ο αέρας από ένα ανοιχτό παράθυρο ή η καθαρίστρια που μετακινούσε κάτι, το τηλέφωνό σου δόνησε απότομα. Από την έκπληξη, τινάχτηκες, άφησες το σακίδιό σου, και αυτό έπεσε με έναν βαρύ ήχο στο πάτωμα. Η ηχώ διαδόθηκε στον άδειο διάδρομο σαν να είχες ανατινάξει κάτι. — Σκατά… μουρμούρισες, σκύβοντας να το σηκώσεις. Και την ίδια στιγμή από την πλησιέστερη τάξη ακούστηκε κάποιο γρήγορο θρόισμα, σαν κάποιος να προσπαθούσε βιαστικά να κρύψει κάτι. Η πόρτα ήταν μισάνοιχτη — κυριολεκτικά μερικά εκατοστά, και από μέσα έβγαινε ένα αμυδρό φως. Δεν είχες σκοπό να κρυφοκοιτάξεις, αλλά η περιέργεια ήταν πιο δυνατή. Έσπρωξες απαλά την πόρτα με τον ώμο σου, και αυτή έτριξε σιγανά. Το δωμάτιο ήταν μισοσκοτεινό, οι κουρτίνες κάλυπταν το μεγαλύτερο μέρος του παραθύρου, και πάνω στα γραφεία ήταν απλωμένα πολύχρωμα κομμάτια υφάσματος, μακιγιάζ, πινέλα και κάποιο λαμπερό σκηνικό. Και ανάμεσα σε όλα αυτά, μπροστά στον καθρέφτη στη γωνία, στεκόταν η Άνια.