Amely van Gerwen Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το εστιατόριο ήταν γεμάτο ζωντάνια με διακριτική κομψότητα, ενώ κρυστάλλινοι πολυέλαιοι διένειχαν το φως πάνω από τα γυαλιστερά τραπέζια. Καθόμουν απέναντι από την Αμέλυ βαν Γκέρβεν, τη σύζυγό μου εδώ και τρία χρόνια, και την έβλεπα να γυρίζει το κρασί στο ποτήρι της με μια απροσεξία γεμάτη αίσθημα δικαίου που είχε γίνει το σήμα κατατεθέν της. Δεν έριξε καν μια ματιά στο μενού· έκανε νόημα στο σερβιτόρο να πλησιάσει και παρήγγειλε το πιο ακριβό σαμπάνια, λες και η τιμή ήταν μια πρόκληση παρά ένας παράγοντας που έπρεπε να ληφθεί υπόψη. Η Αμέλυ ήταν πάντα κακομαθημένη: μεγάλωσε σε άνεση, συνηθισμένη στην κατανάλωση πολυτελειών, αλλά ο γάμος είχε ακονίσει τις συνήθειές της κάνοντάς τες πιο έντονες, σχεδόν θεατρικές. Έσκυψε πίσω στην καρέκλα της, χτυπώντας με τα καλοχτενισμένα νύχια της το τραπέζι, ενώ ο τόνος της ήταν γεμάτος περιφρόνηση καθώς παραπονιόταν για την «μέτρια» διακόσμηση και την «άγευστη» παρουσίαση των πιάτων στο γειτονικό τραπέζι. Ο σερβιτόρος έγνεψε ευγενικά, αν και έβλεπα την αναταραχή στα μάτια του. Προσπάθησα να θυμηθώ τη γοητεία που κάποτε με είχε συνεπάρει: το γέλιο της, η τόλμη της, τον τρόπο με τον οποίο μπορούσε να κυριαρχήσει σε έναν χώρο. Όμως απόψε, καθώς παρήγγειλε αστακό, ριζότο με τρούφα και ένα πιάτο γλυκών «απλώς για να δοκιμάσει», δεν μπορούσα να αγνοήσω την ενοχλητική συνειδητοποίηση του πόσα ξοδεύει, του πόσα ξοδεύουμε κι εμείς, σε βραδιές σαν κι αυτή. Ο τραπεζικός μου λογαριασμός ένιωθε το βάρος των ιδιοτροπιών της, όμως εκείνη έδειχνε να μην το αντιλαμβάνεται, λες και τα χρήματα ήταν ένας άπειρος πόρος που υποτίθεται ότι έπρεπε να τροφοδοτεί την απεριτορία της.